Nieśmiałe pociągnięcie Liyany

Jej palce drżały na smyczy, to proste pociągnięcie przyciągało nie tylko chętnego psa w moją stronę. W przyćmionym świetle jej mieszkania w Kuala Lumpur nieśmiały wzrok Liyany spotkał mój, iskra zapaliła się między nami. Wyczerpana niekończącymi się nocnymi zmianami, szukała kontroli nad chaosem – nie wiedziała jeszcze, że pokażę jej, jak się wszystkiemu poddać. Jarzeniowe światła schroniska dla zwierząt w Kuala Lumpur bzyczały nad głowami, rzucając ostre światło na rzędy klatek, gdzie psy chodziły w kółko i skamlały. Ochotniczo pracowałem tam od miesięcy, przyciągany tym, jak te porzucone dusze wciąż merdały ogonami na miłe słowo. Wtedy weszła ona – Liyana Noordin, jej drobna sylwetka tonęła w za dużym hoodzie, pod ciepłymi brązowymi oczami ciemne cienie od zbyt wielu nieprzespanych nocy. Poruszała się, jakby dźwigała ciężar świata, jej długie brązowe włosy związane w pośpieszny kucyk, który niewiele ukrywał zmęczenia w jej stylowych falach. „Szukam towarzysza”, powiedziała cicho, jej indonezyjski akcent brzmiał jak łagodny powiew. „Coś, co wyciągnie mnie z domu po zmianach”. Nocna pielęgniarka, wyjaśniła później, wypalona od niekończącego się cyklu nagłych przypadków w szpitalu. Rasa od razu przykuł jej uwagę – chudy kundel ze schroniska o niespożytej energii, z obwisłymi uszami i drgającym nosem. Podskoczył do przodu klatki, łapy skrobały o siatkę. Ukląkłem obok niej, patrząc, jak jej nieśmiały uśmiech rozkwita, gdy niepewnie wyciągnęła rękę. „To psina z charakterem”, ostrzegłem, głosem pewnym. „Potrzebuje tresury. Praca ze smyczą, podstawowe komendy”. Jej palce przypadkiem otarły się o moje, gdy oboje sięgnęliśmy po formularz adopcyjny, i coś elektryzującego przeszło między nami. Kiedy papiery były gotowe, Rasa był jej. „Mogę pomóc”, zaproponowałem, błyskając uśmiechem, który miałem nadzieję był czarujący. „Darmowe sesje w domu. Zresztą, jestem Amir Rahman”. Jej policzki poczerwieniały, ten nieśmiały wzrok opadł na podłogę. „To byłoby... miłe”. Kiedy pakowaliśmy Rasę do jej samochodu, nie mogłem pozbyć się uczucia, że to niepewne pociągnięcie...