Uwięziony Ryk Liyany

Drzwi kliknęły za mną, i tam była – Liyana, jej nieśmiały uśmiech migotał jak tajemniczy płomień. Ten blask plaży wciąż przylegał do jej skóry, budząc zazdrosnego potwora w mojej piersi. Rasa zaszczekał raz, nieświadomy, ale wiedziałem, że ten „przegląd” to moja wymówka, by odzyskać to, co szepty w pracy mówiły, że straciłem. Jej brązowe oczy spotkały moje, szeroko otwarte z tą niewinną głodem, i zastanawiałem się, jak długo jej skromne kajdany wytrzymają, zanim ryknęła. Wszedłem do skromnego szeregowca Liyany w Port Dickson, powietrze gęste od zapachu jaśminu z jej małego ogródka i słonej bryzy morza, która wciąż wisiała na wszystkim. Rasa, jej kudłaty kundel, podbiegł z radościwym szczekiem, merdając ogonem jak oszalały metronom. Ukląkłem, by podrapać go za uszami, ale oczy miałem na niej – Liyana Noordin, drobna i nieśmiała jak zawsze, jej długie modne brązowe włosy związane w luźny kucyk, który prosił się, by go rozpuścić. Miała na sobie prostą białą bluzkę, która opinała jej małą sylwetkę na tyle, by przypomnieć mi o krągłościach ukrytych pod spodem, i spódnicę do kolan, która kołysała się, gdy się poruszała. „Amir, jesteś wcześnie”, powiedziała, głosem miękkim, prawie przepraszającym, jej ciepłe oliwkowe policzki zarumieniły się pod moim spojrzeniem. Zajęła się tacą z teh tarik, unikając moich oczu. Ale widziałem to – blask z wczorajszego spaceru po plaży, tego, gdzie koledzy przysięgali, że widzieli, jak śmieje się zbyt swobodnie z jakimś obcym. Plotki wirowały w przychodni: Liyana ma nową iskrę, ktoś inny ją podsyca. Zacisnąłem szczękę, prostując się, i podałem jej smycz Rasy. „Przegląd dla bestii”, odparłem, tonem lżejszym, niż czułem. W środku zazdrość wiła się jak wąż. Tańczylismy wokół tego żaru od plaży, kradzione spojrzenia zmieniały się w dotyki, ale szepty w pracy sprawiały, że czułem się, jakby mi to ukradziono. Zaprowadziła mnie do salonu, słońce wpadało przez koronkowe zasłony na meble z...