Wzrok Clary na próbie rozpala żądzę

Lichtspieltheater stał cicho pod nocnym niebem Baden-Baden, jego sala prób echo niosła duchy strun dawno uciszonych, powietrze ciężkie od słabego, trwałego zapachu wypolerowanego drewna i starych aksamitnych kurtyn, które przez dekady widziały niezliczone przedstawienia. Ja, Elias Hartmann, maestro tej intymnej orkiestry, znalazłem się zahipnotyzowany Clarą Weber, moje myśli pochłonięte tym, jak jej obecność zdawała się panować nad przestrzenią nawet w bezruchu, każde jej poruszenie zapowiedzią czegoś głębszego, bardziej intensywnego. W wieku dziewiętnastu lat była wizją niemieckiej elegancji – wysoka i smukła, jej popielate blond włosy opadały prostymi, gładkimi liniami w dół pleców jak płynący kaskadowo motyw melodyczny, niebieskie oczy ostre od skupienia, gdy podnosiła skrzypce do swojego solo, instrument jak przedłużenie jej duszy. Sposób, w jaki jej palce tańczyły po strunach, precyzyjny, a zarazem namiętny, przyciągał mój wzrok nieodparcie do eleganckiej krzywizny jej szyi, gdzie delikatny puls bił widocznie pod jej bladą, jasną skórą, subtelny wzlot i opad jej piersi pod przylegającą czarną bluzką zdradzający intensywność jej zanurzenia w muzyce. Wyobrażałem sobie ciepło tej skóry pod moimi palcami, sposób, w jaki jej oddech mógłby się zaciąć, gdybym był bliżej, mój umysł wędrował w zakazane rejony, nawet gdy dyrygowałem. Czuła to, wiedziałem; w połowie adagia jej oczy uniosły się, by spotkać moje, trzymając o ułamek sekundy za długo, milczące uznanie, które przesłało dreszcz w dół mojego kręgosłupa, jej spojrzenie przeszywające słabe światła sceny jak reflektor na moje pragnienia. Iskra zapaliła się tam, niewypowiedziana, elektryczna, naładowując atmosferę między nami prądem ciepła, który przyspieszył mój puls w rytm zwalniającego tempa. Reszta muzyków rozpłynęła się w cienie, ich obecność nieistotna teraz, zwykłe tło dla tego magnetycznego przyciągania. Ta nocna próba była teraz nasza, powietrze gęste od obietnicy tego, co czaiło się poza muzyką, napięcie budujące się jak zawieszony dominant przed rozwiązaniem, pozostawiając mnie bez tchu w oczekiwaniu na harmonię, która miała nadejść. Ostatnie nuty...