Rozwikłanie przerwy Clary

Światła przerwy w sali koncertowej rzucały złocisty blask na wszystko, zmieniając kulisy w coś jak z marzenia—pluszowe aksamitne kanapy, kryształowe karafki błyszczące na mahoniowych konsoletach i cichy szum stłumionych rozmów przesączający się przez ciężkie zasłony. Powietrze było gęste od zapachu starego politury drzewnej i świeżych storczyków w kryształowych wazonach, subtelnej perfumy mieszającej się z musowaniem wznoszącym się z mojej szklanki. Moje serce, wciąż dudniące od crescendo pierwszej połowy, zdawało się synchronizować z odległym brzękiem szklanek i miękkim śmiechem gości, którzy nie mieli pojęcia o prywatnym uwerturze, która miała się właśnie rozegrać. Stałem tam, Elias Hartmann, popijając szampana smakującego jak oczekiwanie, bąbelki ostre i musujące na języku, każdy wybuchający obietnicą tego, co noc mogła przynieść. Chłodna kieliszek w mojej dłoni uziemiał mnie pośród przepychu, ale mój umysł pędził z echami jej skrzypiec—tych nawiedzających melodii, które przebiły się prosto do mojego rdzenia, zostawiając mnie niespokojnym i tęskniącym. Kiedy się pojawiła, pokój sam wstrzymał oddech. Clara Weber, niemiecka cudotwórczyni, której skrzypce właśnie utkały magię przez pierwszą połowę programu. Jej obecność panowała nad przestrzenią bez wysiłku, cicha siła przyciągająca każde oko, choć wydawała się nieświadoma, zagubiona we własnej reverii po występie. W wieku dziewiętnastu lat była wizją wyrafinowanej elegancji: wysoka i smukła, jej popielate blond włosy opadające prostymi pasmami w dół pleców, niebieskie oczy ostre jak krawędź smyczka. Widziałem delikatny połysk potu na jej obojczyku, lśniący pod światłami jak rosa na porcelanie, jej postawa nienaganna, lecz niosąca subtelne zmęczenie kogoś, kto wlał duszę w każdą nutę. Jej czarna suknia przylegała do jasnej bladej skóry, ramiączka delikatne na ramionach, sugerujące podatność pod jej wyrafinowanym wdziękiem. Tkanina poruszała się z jej ruchem, jedwabny szelest, który przyspieszał mój puls, wyobrażając sobie ciepło tej skóry pod spodem. Nasze oczy spotkały się przez pokój i w tym zatrzymanym spojrzeniu poczułem pociąg—cichą symfonię zaczynającą się budzić. Czas się rozciągnął, szmery...