Drażnienie Klary na próbie generalnej

Przyćmione światło kulis rzucało smugę na gładki opad jasnych blond włosów Klary, gdy wygładzała czarną, dopasowaną suknię próbną na swojej wysokiej, smukłej sylwetce. Stałem w kulisach, z oddechem uwięzionym w gardle, każdy nerw rozpalony oczekiwaniem, które narastało od tygodni. Powietrze było gęste od zapachu wypolerowanego drewna instrumentów i lekkiej, pod spodem wilgoci starego teatru, ale ja skupiałem się tylko na niej – Clarze Weber, wirtuozce skrzypiec, której obecność panowała nad każdą salą, do której wchodziła. Jej ruchy były precyzyjne, prawie rytualne, jakby już grała symfonię w głowie, palce tańczące niewidzialnie po niewidzialnych strunach. Patrzyłem z kulis, z tętnem przyspieszającym na widok tego, jak materiał przylegał do jej wąskiej talii i subtelnej krzywizny bioder. Suknia wydawała się szyta nie tylko na scenę, ale na tę właśnie chwilę, opinając jej ciało jak ręce kochanka, szepcząc obietnice tego, co pod spodem. W powietrzu wisiała dziś elektryczność, orkiestra stroiła się jak przyspieszające serce, każdy pociągnięcie smyczka i wibracja wiolonczeli przesyłająca dreszcz przez deski podłogi prosto w moje kości. Czułem to w klatce, ten narastający crescendo odbijający żar zbierający się nisko w brzuchu. Niebieskie oczy Klary zerknęły w moją stronę, z błyskiem zrozumienia w głębi, przebijającym półmrok jak dwa szafiry łapiące blask ognia. Ten półuśmiech – wyrafinowany, drażniący – obiecywał, że próba generalna to tylko preludium do czegoś o wiele bardziej intymnego. To uśmiech, który rezerwowała na te rzadkie chwile, gdy jej wypolerowana fasada pękała na tyle, by odsłonić ogień w środku, sekret dzielony tylko ze mną w kradzionych spojrzeniach podczas niekończących się prób. Mój umysł pędził z obrazami przyciągania jej blisko, czucia, jak jej elegancka postawa topnieje pod moim dotykiem, wyrafinowana fasada ustępuje przed westchnieniami i dreszczami. Wiedziałem, że wciągnięcie jej w ten zacieniony alkier będzie nieuniknione, jej wyrafinowana postawa pęknie tylko dla mnie. Sama myśl sprawiała, że ręce swędziały, by po nią sięgnąć,...