Szeptane Podejście Margot

Siłownia była prawie pusta tego późnego popołudnia, taki cichy moment, kiedy brzęk hantli cichnie w echach, a powietrze ciężkie od zapachu gumowych mat i lekkiego potu. Przyćmione światła sufitowe rzucały długie cienie na sprzęt, zamieniając wielką przestrzeń w intymny labirynt, i słyszałem swoje własne oddechy stabilne na tle odległego szumu wentylacji. Zauważyłem ją pierwszy—Margot Girard, cała zwinięta energia i naturalna gracja, walcząca z drążkiem do podciągań jak z dawnym kochankiem, którego nie mogła pokonać. Każde podciągnięcie to pokaz surowej determinacji, jej ciało wznoszące się z kontrolowaną siłą, mięśnie pleców i ramion falujące pod oliwkową skórą, która wydawała się świecić nawet w słabym świetle. Jej kasztanowe włosy, splecione w luźny warkocz wodospad, kołysały się przy każdym zaciętym pociągnięciu, pasma uciekały i przyklejały się do oliwkowej skóry, wilgotnej od pierwszych kropel potu, które sunęły błyszczącymi ścieżkami po skroniach i karku. Była Francuzką do szpiku kości, ten pewny błysk w jej orzechowych oczach przyciągał mnie z drugiego końca sali, błysk sugerujący nieokiełznane namiętności i niewypowiedziane przygody. W wieku 26 lat, z atletyczną smukłą sylwetką sięgającą 5'6", poruszała się, jakby właścicielem przestrzeni, każdy ruch płynny i władczy, średnie piersi wznoszące i opadające pod obcisłym topem, gdy klatka piersiowa pracowała z wysiłkiem. Poczułem to wtedy, to przyciąganie, patrząc, jak jej mięśnie napinają się, pot błyszczy na wąskiej talii, top przylega do subtelnych krągłości, podkreślając siłę pod spodem. Umysł szalał z obrazami, co to ciało potrafi poza drążkiem, myśl wysyłała ciepły dreszcz przeze mnie, moje własne mięśnie napinały się w sympati i pożądaniu. Coś w sposobie, w jaki gryzła wargę w skupieniu, przyspieszało mój puls, ten mały gest podatności pośród jej mocy budził coś pierwotnego, każąc wyobrażać sobie te usta rozchylone w innych wysiłkach. Godziny pozaszczytowe jak ta to rzadkie prezenty, chwile, kiedy siłownia zmienia się z publicznej strefy w prywatną arenę, i kiedy podchodziłem, dłonie...