Ryzykowne uleganie Margot

Sala z ciężarami miała być już pusta, późne sprzątanie mrugało ostatnim blaskiem jarzeniówek, rzucając chaotyczne cienie na porysowane gumowe podłogi, które wciąż trzymały słaby, kwaśny zapach wysiłku z tłumu dnia. Powietrze wisiało ciężkie metalicznym zapachem żelaznych hantli i zaległym piżmem spoconych ręczników wrzuconych do koszy, przypominając o ciałach, które tu napinały się godziny temu. Ale tam była ona, Margot Girard, moja francuska petarda z atletyczną smukłą sylwetką lśniącą od potu, skóra błyszcząca jak wypolerowana oliwka w słabym świetle, każdy mięsień zarysowany od napiętych ramion po subtelny rozkwit bioder. Jej kasztanowe włosy w luźnym warkoczu wodospadowym spływały po plecach, gdy schyliła się, by poprawić stojak na hantle w ciemnej alkowie, obcisłe legginsy gymowe opinające każdy krąg, materiał naciągnięty na jędrne okrągłości dupy, wilgotne plamy ciemniejące tam, gdzie zebrał się pot. Słyszałem cichy skrzyp stojaka, gdy przesuwała ciężary na miejsce, jej oddechy stałe i głębokie, synchronizujące się z odległym kapaniem nieszczelnego kranu gdzieś w szatniach. Zatrzymałem się w drzwiach, serce przyspieszyło o bicie, dudniący rytm w klatce zagłuszał gasnący szum nawiewników AC wysoko nad głową. Cholera, była wizją, ta naturalna siła w jej ruchach budziła we mnie coś pierwotnego, głód, który karmiłem tygodniami ukradkowych spojrzeń podczas nocnych sesji. Te hazelowe oczy złapały moje przez ramię, ciepły, pewny uśmiech na ustach—energetyczny, zapraszający, jakby wiedziała dokładnie, co cienie mogą ukryć, jej spojrzenie pełne sekretów, które przyspieszały mój puls, wyobrażając sobie gorąco jej ciała przyciśniętego blisko, smak soli na skórze. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianej obietnicy, naładowane jak chwile przed burzą, niosąc jej słaby kwiatowy zapach szamponu zmieszany ze świeżym potem, upajający. Ryzyko złapania tylko wyostrzało krawędź, mój umysł błyskał do kamer bezpieczeństwa, które mogły ożyć, lub woźnego kręcącego się obok, ale to niebezpieczeństwo skręcało się ciasno w brzuchu, skręcając napięcie w coś elektrycznego, pilnego. Podszedłem bliżej, pociągnięty niewidzialną nicią, chłodny przeciąg z korytarza muskał skórę,...