Szantażowa Gala Upadku Blair

Światło żyrandola złapało naszyjnik z diamentów na szyi Blair, sprawiając, że błyszczał jak obroża pokusy. Stała pośród wiru zamaskowanych bawiących się na gali, jej blond włosy opadały miękkimi falami, oczy błyszczały tą figlarną buntowniczością, którą tak dobrze znałem. Ale tej nocy, pod okrutnym spojrzeniem Leny, jej zadziorny uśmiech ukrywał burzę. Patrzyłem, serce waliło mi jak młot, jak elita swingersów zamykała się wokół niej, głodna pokazu, do którego została szantażowana. Wielka sala balowa pulsowała dekadencką energią tej nocy, kryształowe żyrandole rzucały połamane światło na ściany obite aksamitem i ciała wciskające się za blisko w zacienionych kątach. Przyprowadziłem tu Blair, moją Blair, z jej złotymi włosami upiętymi, odsłaniającymi naszyjnik, który dałem jej po sesji na plaży – delikatny łańcuch diamentów, który teraz wydawał się latarnią przyciągającą każde oko. Poruszała się w tłumie w czarnej sukni, materiał przylegał do jej krągłości jak ręce kochanka, rozcięcie wysoko na tyle, by kusić długością nogi przy każdym kroku. Jej śmiech brzmiał figlarnie i lekko, ale widziałem błysk w jej jasnych oczach, sposób, w jaki palce bawiły się naszyjnikiem, jakby to była lina ratunkowa. Lena pojawiła się jak cień, smukła w czerwonym jedwabiu, uśmiech ostry jak brzytwa. Nachyliła się do Blair, szepcząc coś, co sprawiło, że fasada mojej towarzyszki napięła się odrobinę. Nie słyszałem słów przez zmysłowy jazz, ale znałem grę Leny. Zdjęcia z plaży – te skradzione ujęcia z naszej ostatniej przygody – jakimś cudem wpadły w jej ręce, dźwignia, by zgiąć Blair do swej woli. „Zatańcz z Alexem”, mruknęła Lena na tyle głośno, że złapałem to, jej oczy wpiły się w moje z triumfalną złośliwością. Alex, wysoki, wyrzeźbiony Adonis tego kręgu swingersów, obijał się niedaleko, jego wzrok już pożerał Blair. Blair rzuciła mi spojrzenie, pół-zadziorne, pół-błagalne, usta wygięły się w ten sposób, który zawsze mnie rozkładał. „Tylko taniec, Marcus”, powiedziała cicho, jej głos jak jedwabna...