Potna Pokusa Blair na Siłowni

W momencie, gdy zobaczyłem Blair Sinclair w prywatnej siłowni mojego ojczyma, naszyjnik błyszczący pod światłami, jej ciało poruszające się w tym hipnotycznym rytmie, wiedziałem, że opór jest bezcelowy. Pot spływał ścieżkami po jej krągłościach, a jej figlarne spojrzenie obiecywało wyzwanie, którego nie mogłem odmówić – takie, które zostawi nas oboje zdyszanych i błagających o więcej. Zawsze wiedziałem, że Blair to kłopoty, takie, co oplatają cię jak jedwab i ściskają, aż zapomnisz własne imię. Ojczym Marcus sprowadził ją do naszego świata kilka tygodni temu, ta ich sesja na kanapie z castingu wciąż była świeżą raną w mojej głowie – podsłuchałem dość przez ściany, by mieć paliwo na całe życie urazy. A teraz była tu, w jego prywatnej siłowni, tej ukrytej w piwnicy naszej rozległej chałupy w LA, jej blond włosy związane w nieładny kucyk, który nic nie ujarzmiał ich dzikich fal. Naszyjnik, który jej dał – delikatny złoty łańcuch z diamentowym wisiorkiem – dyndał między jej pełnymi cyckami, łapiąc ostre światło jarzeniówek, gdy zasuwała przysiady na maszynie Smitha. Oparłem się o framugę drzwi, ręce skrzyżowane, patrząc, jak legginsy opinają każdą krzywiznę jej dupy, materiał naciągnięty na maksa przy każdym powtórzeniu. Złapała moje oko w lustrze, ten figlarny uśmieszek wykrzywiający jej usta, jakby dokładnie wiedziała, jaki ma efekt. „Alex”, powiedziała, głos zdyszany od wysiłku, odkładając gryf z brzękiem. „Nie spodziewałam się towarzystwa. Marcus mówił, że to moja prywatna sesja”. Odepchnąłem się od ściany, podszedłem bliżej, zapach jej potu mieszający się z waniliowym sprayem do ciała uderzył mnie jak narkotyk. „Prywatna? W naszym domu? Daj spokój, Blair. Zróbmy to ciekawe. Założę się, że cię przebiję w podnoszeniu”. Jej śmiech był niski, drażniący, gdy otarła czoło grzbietem dłoni. „Duże gadanie jak na pasierba, co szpieguje dziewczynę swojego tatusia”. Wyzwanie wisiało między nami, elektryczne, i poczułem, jak ta znajoma zazdrość skręca mi bebechy – Marcus...