Pokusa Blair na castingowej kanapie

Weszła do mojego studia, jakby było jej, biodra kołyszące się z tą bezwysiłkową pewnością siebie, która przyspieszyła mi puls. Blair Sinclair, 24 lata, blondynka o krągłych kształtach, jej figlarny uśmiech obiecujący psoty. Kiedy przysiadła na kanapie castingowej, krzyżując te długie nogi, wiedziałem, że ten casting zatrze wszystkie zawodowe granice. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianego pożądania, jej drażniące spojrzenie wpięło się w moje, prowokując mnie do pierwszego ruchu. Drzwi do mojego studia kliknęły za Blair Sinclair, a pokój już wydawał się mniejszy, naładowany elektrycznością, która brzęczy tuż przed burzą. Była jeszcze piękniejsza na żywo niż na portfolio – blond włosy opadające luźnymi falami na plecy, oprawiające twarz mieszającą niewinność z złośliwym zamiarem. Jej krągła figura była wciśnięta w obcisłą czarną mini sukienkę, która przylegała do każdego zakrętu, rąbek podciągnięty wysoko na udach, kiedy podchodziła do kanapy castingowej. Poprawiłem kamerę na statywie, starając się zachować stały głos. „Blair, tak? Siadaj. Pokaż, co masz.” Nie usiadła – rozsiadła się na skórzanych poduszkach, jedna noga przerzucona przez drugą, jej piwne oczy błyszczące psotą. „Marcus, słyszałam o tobie. Fotograf, który łapie duszę... albo to, co pod spodem.” Jej wargi wygięły się w drażniący uśmiech, a ona przechyliła głowę, pozwalając kosmykowi blond włosów opaść na policzek. Zaśmiałem się, okrążając ją z obiektywem, pstrykając kilka próbnych zdjęć. Jej ruchy były czystym instynktem – lekko wygięła plecy, rozchyliła wargi, jakby szepnęła sekret do aparatu. „Jesteś naturalna” – powiedziałem, gardło mi się zacisnęło. „Ale powiedz, co sprowadza taką laskę do moich drzwi? Marzenia o wielkiej modzie?” „Ambitność” – zamruczała, powoli i celowo rozkładając nogi. „I może trochę dreszczu. Nie nudzą cię te zwykłe pozy?” Jej spojrzenie trzymało moje, śmiało i nieustępliwe, prowokując mnie do wyjścia poza kadr. Poczułem wtedy zmianę, flirt przesiąknięty czymś gorętszym, bardziej niebezpiecznym. Światła studia rzucały miękkie cienie na jej skórę, a ja zastanawiałem się, jak długo...