Ekspozycja Blair na Plażowej Sesji Zdjęciowej

Słońce zniżało się ku horyzontowi, malując plażę złotymi barwami, ale nic nie dorównywało blaskowi na skórze Blair. Stała tam w swoim czerwonym bikini, blond włosy tańczyły w słonym wietrze, jej oczy złapały moje z tym figlarnym błyskiem. „Gotowy na prawdziwą ekspozycję?” szepnęła, jej głos niósł się nad falami. Wiedziałem, że ta sesja zdjęciowa zaraz zrzuci więcej niż tylko szmatki. Droga na plażę była torturą, goła stopa Blair kreśliła leniwe kółka na moim udzie, gdy opierała się w fotelu pasażera, jej śmiech lekki i drażniący. „Myślisz, że Marcusowi spodoba się mój look?” zapytała, szarpiąc za sznurki czerwonego stanika bikini, materiał opinał jej krągłości akurat tyle, by wpędzić faceta w obłęd. Ścisnąłem kierownicę mocniej, zmuszając wzrok na drogę, ale jej zapach – kokosowy balsam zmieszany z czymś tylko jej – wypełniał samochód. Gdy przyjechaliśmy, Marcus już tam był, jego sprzęt foto rozłożony jak u generała przed bitwą. Mój ojczym miał ten sposób, by panować nad sceną, jego głos dudnił nad hukiem fal. „Blair, kochanie, daj mi dzikość”, zawołał, gdy ona sunęła po piasku, biodra kołyszące się z celową gracją. Ustawiała pozę za pozą, wyginając plecy przy pienistej bryzie, woda lizała jej kostki. Pomagałem, ustawiając odbłyśniki, ale mój wzrok ciągle uciekał do sposobu, w jaki słońce łapało delikatny naszyjnik na jej szyi – cienki srebrny łańcuch z serduszkiem, które gnieździło się między jej cyckami. Wtedy zjawiła się Lena, kroczyła plażą jak właścicielka wybrzeża. Wysoka, brunetka, z ciałem wyrzeźbionym na okładki magazynów, była tą rywalką-modelką, o której wspominał Marcus. „Mam nadzieję, że nie spóźniłam się na zabawę”, zamruczała, rzucając torbę i od razu flirtując z Marcusem, jej dłoń musnęła jego ramię. Blair rzuciła mi spojrzenie, jej usta wygięły się w świadomym uśmiechu, jakby wyczuwała iskrę zazdrości w powietrzu. Sesja nabrała tempa, Blair pluskała się w płytkiej wodzie, jej bikini robiło się przezroczyste od bryzgów....