Starcie Władzy Blair w Trójkącie

Blair stała między nami, jej blond włosy łapały słabe światło, oczy błyszczały buntem. Marcus, mój ojczym, górował z autorytetem, podczas gdy ja trzymałem zdjęcia, które mogły ją zniszczyć. Ale kiedy jej usta wygięły się w ten drażniący uśmiech, zdałem sobie sprawę, że władza wymyka się spod kontroli – od szantażu do czegoś o wiele bardziej niebezpiecznego, nocy, w której ciała i sekrety splotą się poza wszelką kontrolą. Drzwi do głównej sypialni kliknęły za nami, zamykając ciężkie powietrze górnego piętra rezydencji. Blair Sinclair stanęła twarzą w twarz z Marcusem i mną, jej krągła figura opinała się w tej obcisłej czerwonej sukience z siłowni wcześniej, tej, która pierwsza przyciągnęła mnie jak ćmę do ognia. Pot z treningu wciąż trzymał się jej skóry, mieszając z lekkim perfumem, który zawsze mnie wciągał. Ściskałem telefon, zdjęcia z prywatnej sesji na siłowni paliły w mojej kieszeni – obrazy jej, jak się wygina, rozciąga, jej ciało to zaproszenie, którego nie mogłem się oprzeć, by nie uchwycić. „Alex ma na mnie haka”, powiedziała, jej głos pewny, ale z tą figlarną nutą, którą wymachiwała jak bronią. Jej niebieskie oczy zerknęły na mnie, nie ze strachem, ale wyzwaniem. Marcus, wysoki i władczy w swojej szytej na miarę koszuli, skrzyżował ramiona, jego spojrzenie się wyostrzyło. Mój ojczym zawsze był filarem kontroli w tym domu, mentorem, który zbudował nasze bogactwo. Teraz odwrócił się do mnie. „Co to kurwa ma być, synu?” Postąpiłem krok naprzód, serce waliło mi z mieszanki triumfu i nerwów. „Była na twojej siłowni, Marcus. Sama. Pozowała, jakby... jakby wiedziała, że patrzę. Mam dowody.” Blair nie drgnęła. Zamiast tego zaśmiała się cicho, dźwięk, który przeszył pokój, podkręcając napięcie. „Dowody? Czy fantazja? Może chciałeś mnie złapać, Alex. Może dlatego czaiłeś się w cieniu.” Szczęka Marcusa stężała, ale w jego oczach było coś – rozpoznanie, może, gry, w którą grała. Znał jej...