Kulminacja Mistrzyni Sophii

Ryk tłumu wciąż dudnił mi w uszach, kiedy Sophia weszła do salonu mistrza, jej niebieskie oczy wpiły się w moje z tym figlarnym ogniem. Pot lśnił na jej bladej skórze, blond włosy potargane po wygranej. Kopnęła drzwi, zamykając je za sobą, z triumfalnym uśmieszkiem na ustach. „Jax”, wysapała, „udało się. Teraz daj mi to poczuć”. Mój puls przyspieszył – tej nocy mieliśmy zgarnąć więcej niż trofeum. Powietrze w szatni było gęste od zapachu potu i maści, przedmeczowy dreszcz wibrował przez ściany areny derby. Oparłem się o stację medyczną, ręce skrzyżowane, patrząc, jak Sophia Reynolds stawia czoła temu śliskiemu skurwielowi, który trzymał jej kontuzję nad głową jak jakiś pojebany szantaż. Jej kostka była teraz mocno owinięta, opuchlizna zeszła do tępego bólu po naszej nocnej kolizji, która to wszystko zaczęła – ja wjechałem w nią na treningu, a ona darowała mi to zalotnym mrugnięciem zamiast pozwu. „Myślisz, że odstraszysz mnie od toru?”, powiedziała Sophia, głos pewny, te niebieskie oczy błysnęły jak lód pod światłami stadionu. Stała prosto, 170 cm wzrostu, smukła sylwetka w czarno-czerwonych spodenkach i koszulce derby, długie proste blond włosy związane w zacięty kucyk. Lekarz – jakiś chudy typ o imieniu dr Ellis – wiercił się niespokojnie, ściskając podkładkę jak tarczę. „Twoja kostka nie jest wyleczona, Sophia. Jeden pchnięcie i po tobie. Odstąp od mistrzostw, albo puścę skany”. Wtedy wkroczyłem, moja dłoń musnęła jej dolny kręgosłup na tyle, by poczuć, jak się prostuje. „Będzie jeździć, doc. I wygra”. Mój głos wyszedł niski, ochronny. Jax Harlan nie cofał się przed frajerami jak ten. Sophia zerknęła na mnie, iskra wdzięczności zmieszała się z jej pewnością. „Kurwa racja. To moja noc”. Odepchnęła go, złapała kask i ruszyła na tor. Poszedłem za nią, serce waliło – nie tylko o mecz, ale o to, co obiecywał jej buntowniczy krok później. Tłum oszalał, gdy ustawiła się,...