Rozliczenie Sophii w Szatni

Powietrze w szatni było gęste od pary i echa ostatniego gwizdka. Sophia Reynolds się zasnuwało, jej niebieskie oczy wpiły się w moje — Dane Keller, sędzia gości — z wyzwaniem, które przyspieszyło mi puls. Napięcia drużynowe tliły się na zewnątrz, ale tu, bez ochraniaczy na nadgarstki, była czystą zalotniczką i ogniem. Jax czaiła się w cieniu, podejrzliwość w niej buzowała. To, co zaczęło się od gorącego spojrzenia, wybuchło w coś lekkomyślnego, surowego i całkowicie zakazanego. Ryk tłumu wciąż dudnił mi w uszach, kiedy wkroczyłem do damskiej szatni na arenie derby, moja koszulka sędziego kleiła się do skóry od potu po meczu. To był brutalny pojedynek — faule gwizdane na prawo i lewo, drużyna Sophii Reynolds ledwo ugrnęła rywalkom. Była gwiazdą jammerem, szczupłą iskrą na rolkach, unikającą blokerek z gracją, która kazała mi dwa razy sprawdzać kary. Teraz szatnia pustoszała, rolkarki łapały torby i ręczniki, gadki cichły w syku pryszniców. Ale Sophia została. Zdjęła kask, potrząsając długimi prostymi blond włosami, blada skóra zarumieniona od wysiłku. Jej niebieskie oczy znalazły moje po drugiej stronie ławek, figlarny uśmieszek szarpał jej usta. „Sędzia Keller” — powiedziała niskim, drażniącym głosem, jakby wiedziała, jak to brzmi w tej paryskiej komnacie. „Byłeś ostry na torze. Zmusiłeś dziewczynę do harówki za każdy punkt.” Oparłem się o szafkę, ręce skrzyżowane, starając się zachować luz. „Tylko robię robotę, Reynolds. Dałaś mi sporo do oglądania.” Jej śmiech był lekki, pewny siebie, kiedy rozwiązywała sznurowadła rolek, ochraniacze na nadgarstki walnęły na ławkę obok. Drzwi zaskrzypiały — Jax, jej koleżanka z drużyny, potężna blokera z spojrzeniem, które mogło skisnąć mleko, zatrzymała się w progu. Rzuciła Sophii podejrzliwe spojrzenie, jakby wyczuła zmianę w powietrzu. „Idziesz, Soph? Trener chce debriefingu.” Sophia machnęła na nią zalotnym uśmiechem. „Za minutę, Jax. Muszę się najpierw ochłodzić.” Oczy Jax zwęziły się na mnie, zanim zniknęła, zostawiając nas samych w...