Przemieniona Władza Clary

Ryk tłumu przenikał przez przyciemnione szkło loży VIP na stadionie rywali, odległy grom, który pasował do pulsu w moich żyłach, gdy patrzyłem na Clarę Weber po drugiej stronie pluszowej skórzanej kanapy, serce waliło mi w rytm chantów dobiegających z zatłoczonych trybun poniżej. Powietrze w loży niosło lekki chłód z klimatyzacji, mieszając się z bogatym zapachem wypolerowanej skóry i subtelnym blaskiem kryształowych karafek na kredensie, ale to wszystko bladło przy magnetycznej sile jej obecności. Stała przy oknie od podłogi do sufitu, jej popielato-blond włosy opadały prostymi, gładkimi liniami w dół pleców, łapiąc światła stadionu jak aureola szronu, każdy kosmyk lśnił lodowatym urokiem, który sprawiał, że bolało mnie pragnienie, by przesunąć po nich palcami. W wieku dziewiętnastu lat nosiła się z gracją kogoś dwa razy starszego – elegancka, wyrafinowana, jej wysoka smukła sylwetka otulona przylegającą czarną sukienką na ciało, która opinała jej jasną bladą skórę na tyle, by sugerować tajemnice pod spodem, materiał szeptał cicho przy każdym subtelnym przesunięciu jej ciężaru. Czułem, jak ciepło rośnie w mojej piersi, mieszanka podziwu i surowego pożądania, zastanawiając się, jak ktoś tak młody może panować nad pomieszczeniem – a w tym przypadku całą prywatną świątynią – z taką bezwysiłkową władzą. Jej niebieskie oczy zerknęły na moje, niosąc wyzwanie, które zgęściło powietrze, milczące prowokacja, która wysłała dreszcz w dół mojego kręgosłupa mimo ciepła budującego się we mnie. Przyjechaliśmy tu na finałowy mecz wyjazdowy, ale to nie o piłkę chodziło; boisko poniżej było tylko tłem, chaotyczną symfonią okrzyków i gwizdków, która podkreślała prawdziwy pojedynek między nami. Chodziło o nią – żądającą, bym udowodnił, że jestem tym, którego chce, nie oddającą niczego, dopóki nie zasłużę, jej spojrzenie zdzierające moje obrony warstwa po warstwie. Nie mogłem oderwać wzroku, oddech płytki, gdy wspomnienia naszych zalotów przez cały sezon migały mi w głowie: skradzione spojrzenia na treningach, jej precyzyjne krytyki przeplatane ukrytymi...