Próba Julii pęka pod napięciem

Struny drżały pod smyczkiem Julii Schmidt, ale to ogień w jej zielonych oczach trzymał mnie w niewoli. W zacienionej sali prób berlińskiej wielkiej filharmonii nasza kłótnia o sonatę Beethovena trzaskała jak elektryczność. Wyzywała mnie, elegancka i nieugięta, jej truskawkowo-blond włosy łapały słabe światło. Nie wiedziałem jeszcze, że to napięcie rozplącze nas oboje w symfonię surowego pożądania. Sala prób w berlińskiej Filharmonii tamtego wieczoru przypominała garnek pod ciśnieniem, powietrze gęste od zapachu polerowanego drewna i kalafonii. Julia Schmidt przyjechała z Wiednia dopiero tego ranka, z futerałem na skrzypce ściskanym jak tarcza, i od pierwszego uderzenia iskry sypały się jak z pieca. Miała dwadzieścia cztery lata, cała smukła atletyczna gracja owinięta w elegancką buntowniczość – truskawkowo-blond włosy gładkie i proste do ramion, zielone oczy błyskające pod nisko zwisającymi lampami. Słyszałem o niej, jasne. Wschodząca gwiazda, pewna siebie do granic arogancji, ale tej nocy, jako dyrygent Victor Lang, postanowiłem ją ugiąć pod wolą muzyki. „Jeszcze raz”, rozkazałem po jej trzecim potknięciu w diabelskim trzecim ruchu sonaty. Mój głos odbił się echem od boazerii, ostry jak trzaśnięcie batutą. Orkiestra dawno się rozeszła, zostawiając nas samych w tej popołudniowej świątyni, nuty rozsypane jak opadłe liście po pulpitach. Julia opuściła smyczek, jej jasne policzki poczerwieniały nie ze wstydu, ale z irytacji. Wyprostowała się do pełnych 170 cm, obcisła czarna bluzka opinała jej krągłości 32C, ołówkowa spódnica podkreślała długie nogi wyćwiczone latami scenicznej postawy. „Victor, to nie tempo. Twoja interpretacja dusi linię. Beethoven wymaga ognia, nie tego pląsającego krępowania”. Podeszedłem bliżej, na tyle blisko, że złapałem delikatne kwiatowe nuty jej perfum mieszające się z potem. Jej spojrzenie wpięło się w moje, nie mrugając, wyzwanie, które obudziło we mnie coś pierwotnego. Dyrygowałem symfoniami po całej Europie, ujarzmiałem ego dużo większe, ale Julia... ona była inna. Urocza w swej elegancji, jej język ciała krzyczał kontrolą, nawet gdy palce drgały...