Poddanie Julii za kulisami w Monachium

Ryk tłumu z monachijskiego teatru operowego wciąż dudnił mi w uszach, kiedy prześlizgnąłem się obok ochrony do garderoby Julii. Stała tam, truskawkowoblond włosy lekko potargane od reflektorów, zielone oczy wpiły się w moje z tą znajomą żądzą. "Victor" – wyszeptała, i w tym jednym słowie świat skurczył się do nas dwojga – skóra lśniąca od potu, obietnica poddania i zakazany dreszcz ponownego rozpalenia tego, co ledwo daliśmy umrzeć. Ostatnie nuty Wagnera wisiały w powietrzu jak westchnienie kochanka, kiedy kurtyna opadła po triumfalnym występie Julii. Przyleciałem do Monachium na kaprys, zwabiony recenzjami malującymi ją jako eteryczną, niedostępną. Ale wiedziałem lepiej. Julia Schmidt to nie tylko elegancka sopranistka urzekająca tysiące; to kobieta, która nawiedzała moje sny od Wiednia, jej ciało jak mapa, którą kreśliłem w gorączkowych nocach. Pokazałem przepustkę – przywileje producenta z koneksjami – i pokonałem labirynt korytarzy za kulisami. Teatr operowy pulsował energią po przedstawieniu: ekipa rozkładała dekoracje, fani dopominali się autografów. Serce mi przyspieszyło, kiedy dotarłem do jej drzwi z złotą gwiazdą. Ciche pukanie, i drzwi się otworzyły. Tam była, wciąż w obcisłej czarnej sukni, która opinała jej smukłą, atletyczną sylwetkę jak druga skóra. Truskawkowoblond włosy, gładkie i do ramion, oprawiały jej bladą twarz, te zielone oczy rozszerzyły się w zaskoczeniu, które stopiło się w coś cieplejszego, bardziej niebezpiecznego. "Victor Lang" – powiedziała, jej głos to chrapliwy szept z niemieckim akcentem. "Co cię sprowadza na moją scenę?" Wszedłem do środka, drzwi kliknęły za mną, zamykając nas w intymnym blasku świateł toaletki. Pokój pachniał jej perfumami – jaśminem i czymś bardziej ziemistym – kostiumy porozrzucane na krzesłach. "Twój głos" – odparłem, zbliżając się, aż widziałem delikatny połysk makijażu scenicznego na jej skórze. "Wezwał mnie z powrotem." Zaśmiała się cicho, dźwięk, który obudził wspomnienia splątanych pościeli. Ale w jej oczach mignął cień, cień. Elena. To imię wisiało niewypowiedziane między nami, kobieta...