Ostateczny Przepis Avy Wyzwolony

Luksusowa sala bankietowa galowego przyjęcia błyszczała pod kryształowymi żyrandolami, ich światło załamywało się jak diamenty na wypolerowanych marmurowych podłogach i złoconych ścianach ozdobionych skomplikowanymi freskami starożytnych uczt. Stoły uginały się pod ciężarem nietkniętych przysmaków – górki kawioru, wieże trufli i kieliszki szampana bulgoczące obietnicą – ale wszystkie oczy były skierowane na centralny podest, gdzie stała Ava Williams, gotowa jak bogini rozpasania. W wieku 19 lat ta amerykańska piękność z popielatoblond włosami upiętymi w niedbały kok sugerujący figlarny nieporządek, jej długie pasma opadały, obramowując owalną twarz, zawładnęła salą. Jej szare oczy błyszczały inteligentną ciekawością, lustrując panel sędziów: ponurego Marcusa Hale'a, jego ciemne oczy głodne; zmysłową Lilę Voss, usta rozchylone w oczekiwaniu; i Elenę Reyes, której ostre spojrzenie zmiękło z intrygą. Porcelanowa skóra Avy lśniła pod ciepłym światłem, jej smukła sylwetka 5'6" ubrana w przezroczystą czarną suknię, która przylegała do średnich piersi i wąskiej talii, drażniąc atletyczne smukłe linie pod spodem. Powietrze brzęczało oczekiwaniem; to był wielki finał kulinarnego konkursu, gdzie jej tajemnicza księga przepisów albo ukoronuje ją zwyciężczynią, albo rozbije jej marzenia. Szepty rozchodziły się wśród elitarnego tłumu – szefów kuchni, krytyków, sponsorów – którzy śledzili jej zmysłowy awans przez dania rozmywające granicę między jedzeniem a grą wstępną. Dzisiejsze objawienie: ostateczny przepis, bankiet z malowaniem ciała obiecujący zmienić ciała w żywe płótna pożądania. Czuła ciężar ich spojrzeń, dreszcz skręcał się w jej brzuchu. Inteligentna i ciekawa, Ava ewoluowała od niepewnej odkrywczyni do śmiałej uwodzicielki, każdy przepis odblokowywał głębsze pragnienia. Marcus poruszył się na krześle, jego szerokie ramiona napięte; Lila skrzyżowała nogi, rumieniec pełzł jej po szyi; Elena pochyliła się, palce sugestywnie kreślące brzeg kieliszka. Ava uśmiechnęła się, serce waliło jej jak młot. Księga leżała otwarta przed nią, ostatnia strona oświetlona, składniki wypisane eleganckim pismem: jadalne farby w karmazynowym jagodowym, złotym miodowym, nocnej czekoladowej. To nie było zwykłe danie – to zaproszenie...