Ekstaza Vidy na Występie w Zamieci

Nigdy nie wyobrażałem sobie, że Widowmaker pochłonie nas w ten sposób. pionowa granitowa ściana góry wznosiła się nad nami, jej postrzępione krawędzie gryzły w ołowianoszare niebo, gdy zamieć waliła bez litości. Wspinaliśmy się z Vidą Bakhtiari od godzin, jej smukła sylwetka pokonywała skałę, jakby urodziła się do tego—19 lat, perski ogień w orzechowych oczach, ciemne faliste długie włosy smagane wiatrem, zanim schowała je pod kaskiem. Była atletycznie szczupła, 5'6" czystej przygody, oliwkowa skóra lśniąca na tle whiteoutu. Poznaliśmy się u podstawy; ja to Alex Thorne, zmotoryzowany rozbitek, którego ciężarówka ślizgnęła się na lodowej drodze poniżej, silnik padł od nagłej burzy. Rzuciła mi linę, jej wolnoduchowy uśmiech rzucał wyzwanie, żebym nadążał, gdy parli na szczyt. Teraz, w połowie drogi, wiatr wył jak bestia, śnieg smagał twarze, zmuszając nas do płytkiej jaskini na chwiejnym występie. To była ledwie wnęka, dziesięć stóp głęboka, ściany śliskie od lodu, podłoga zasłana luźnym łupkiem. Wejście obramowywał wir bieli, widoczność zero poza nim. Oddech Vidy przychodził w ostrych zrywach, uprząż wspinaczkowa skrzypiała, gdy odpięła się, średnie cycki unosiły i opadały pod obcisłą termiczną bluzką i puchową kurtką. Ściskała mały amulet na szyi—srebrnego sokoła, palce gładziły go jak talizman przeciw zimnu. "Siedzimy tu do świtu", powiedziała, głos pewny, ale oczy zamigotały tą ostrożną iskrą. Ja też to czułem, pierwotne przyciąganie przetrwania, ciała blisko w przyćmionym świetle przefiltrowanym przez burzę. Jej zapach przecinał chłód—pot i dzika jaśmin z włosów. Serce waliło mi nie tylko od wspinaczki, ale od jej bliskości, sposobu, w jaki jej owalna twarz przechyliła się ku mnie, usta rozchylone. Jaskinia wzmacniała każdy dźwięk, nasze oddechy synchronizowały się w ciasnej przestrzeni. Na zewnątrz zamieć wyła, ale wewnątrz napięcie tliło się, jej przygód duch zderzał się z czymś głębszym, niewypowiedzianym. Zrzuciłem plecak, mięśnie bolały, patrząc, jak porusza się z kocim wdziękiem, rozpinając kurtkę na tyle, by odsłonić krzywiznę...