Adrenalina Zofii w zaułku

Drzwi magazynu zaskrzypiały, i tam była—Sophia Reynolds, wślizgująca się na nasze rywalińskie terytorium jak duch na rolkach. Jej długie blond włosy złapały słabe światło, niebieskie oczy złapały moje z tym figlarnym błyskiem. Wiedziałem, że to kłopoty, takie, co sprawiają, że puls bije szybciej niż w jakimkolwiek jamie derby. Ale kiedy nasze ścieżki skrzyżowały się na torze, tarcia między nami obiecywały coś o wiele bardziej szalonego niż rywalizacja. Zauważyłem ją w momencie, gdy wślizgnęła się przez te zardzewiałe boczne drzwi opuszczonego magazynu, jej rolki szepczące po betonie jak sekret, którego nie potrafiła utrzymać. Sophia Reynolds—wschodząca gwiazda naszego rywalińskiego teamu, ta, co nawiedzała moje myśli od tego lap dance tease w siłowni. Jej długie proste blond włosy kołysały się przy każdym ostrożnym kroku, blada skóra świeciła pod migoczącym światłem przemysłowych lamp zwisających z belek jak zapomniane gwiazdy. Poprawiła ochraniacze na nadgarstki, te różowe podkładki ocierające się o jej smukłe ramiona, i rzuciła mi spojrzenie, które mówiło, że wie dokładnie, jak zakazane jest to wszystko. Nasze treningi miały być światami na przeciwnych końcach, rywale ostrzący ostrza na oddzielnych torach. Ale oto była, na moim terenie, niebieskie oczy przeszukujące tor, aż znalazły mnie. Byłem w środku drillu, cisnąc mocno po taśmowym owalu, pot szczypiąc w oczy, gdy ona zawiązała sznurówki i dołączyła do krawędzi paczki. „Jax Harlan”, zawołała, jej głos przecinający echo kół na pooranej drewnianej podłodze. „Fajnie cię tu złapać”. Zwolniłem, pozwalając innym wyprzedzić, serce podskoczyło o poziom wyżej. Była flirtująca jak zawsze, pewny krok niosący ją bliżej, ta smukła 5'7" sylwetka tnąca wilgotne powietrze, jakby miejsce należało do niej. Żartowaliśmy, jeżdżąc ramię w ramię—ona drwiąc z naszych niechlujnych pivotów, ja odpalając o jej słabnącej lojalności. Magazyn śmierdział starym gumem i rdzą, odległy brzęk skrzyń dodając szorstki rytm naszym słowom. Każde muśnięcie jej ramieniem o moje wysyłało iskry, jej figlarny śmiech wciągając mnie...