Zaćmienie Wystawy Lotte

Galeria brzęczała cichym szmerem wielbicieli, ich oczy przyciągane do płócien, które uchwyciły jej esencję w zasłoniętych pociągnięciach cienia i światła. Powietrze było gęste od zapachu starego drewna i świeżego lakieru, miękkie brzęk szklanek z winem przerywał szepty krytyki i podziwu. Czułem ciężar ich spojrzeń na każdym pociągnięciu pędzla, ale moje oczy były utkwione gdzie indziej, niepowstrzymanie przyciągane do niej. Lotte stała wśród nich, żywe arcydzieło, jej ciemnobrązowe włosy w luźnych, potarganych falach oprawiające bladą skórę i przenikliwe zielone oczy. Te oczy, tak żywe i pełne życia, zdawały się kryć sekrety, na które płótna tylko napomykały, sekrety, które przyspieszały mój puls za każdym spojrzeniem, jakim obdarzyła tłum. W mojej głowie odtwarzałem godziny spędzone na nakładaniu tych cieni, każdy jak wyobrażona pieszczota na jej skórze, zasłona nad ogniem, który wiedziałem, że w niej płonie. Patrzyłem na nią z drugiego końca sali, serce waliło mi jak młot, gdy się odwróciła, ten pewny uśmiech wyginający jej usta specjalnie dla mnie. To był uśmiech, który mówił wszystko, ciepły i drażniący, obiecujący intymność pośród tego publicznego widowiska, ściskający mi klatkę piersiową z napięcia. Miała na sobie obcisłą czarną sukienkę opinającą jej smukłą sylwetkę 5'6", średni biust subtelnie podkreślony, emanującą ciepłem i radością nawet w morzu obcych. Tkanina falowała z każdym jej oddechem, łapiąc światło galerii w sposób, który podkreślał jej krągłości bez odsłaniania za dużo, a jednak wystarczająco, by rozniecić żar nisko w moim brzuchu. Zastanawiałem się, czy inni też to czują – ten prąd pożądania pulsujący między nami – czy to tylko dla mnie, ta elektryczna nić wpleciona w salę. Coś elektrycznego przeszło między nami, obietnica tego, co noc może uwolnić, gdy tłum się przerzedzi. Moje myśli gnały naprzód do skradzionych chwil, do dotyku jej skóry pod moimi palcami, smaku jej ust, sposobu, w jaki jej wesoły śmiech zamieni się w jęki w ciszy. Moja...