Poddanie Lotte w szkicowniku

W chwili, gdy Lotte weszła do mojego studia nad kanałem ze szkicownikiem w dłoni, wiedziałem, że noc nas oboje rozplącze. Drzwi zaskrzypiały na starych zawiasach, wpuszczając powiew chłodnego wieczornego powietrza zmieszanego z słoną wonią kanału i odległym szumem nocnego życia Amsterdamu. Jej obecność natychmiast wypełniła przestrzeń, wibrującą energią, która ożywiła zagracony pokój – zawalony niedokończonymi płótnami, paletami z zaschniętymi olejami i słabym zapachem terpentyny – nagle pełen życia i oczekiwania. Jej zielone oczy błyszczały figlarnym rozbawieniem, łapiąc złote odcienie zachodzącego słońca wpadającego przez wysokie, łukowate okna, ciemne brązowe fale opadały luźno na ramiona, gdy zrzuciła buty i obróciła się raz, śmiejąc się. Dźwięk jej śmiechu tańczył w powietrzu, lekki i zaraźliwy, odbijając się od odsłoniętych ceglastych ścian i wysokiego sufitu z belkami, budząc coś głęboko w mojej piersi, przyspieszony puls, który próbowałem zignorować, ściskając mocniej ołówek. „Finn, uczyń mnie nieśmiertelną na papierze”, drażniła się, jej głos ciepły jak letni deszcz na amsterdamskich brukach, z tym miękkim holenderskim akcentem, który owijał się wokół mojego imienia jak pieszczota. Już czułem gorąco w żyłach, oko artysty chłonęło ją – beztroski obrót odsłaniał wdzięczny kołys hipsów, sposób, w jaki bluzka przylegała na tyle, by sugerować smukłą siłę pod spodem. Patrzyłem, ołówek zawisł, gdy usiadła na krawędzi mojego zużytego aksamitnego szezlonga, jasna skóra lśniła w miękkim świetle lampy przefiltrowanym przez wysokie okna, rzucając wydłużone cienie, które bawiły się jej rysami jak palce kochanków. Tkanina szezlonga westchnęła pod jej ciężarem, puszysty karmazyn, który pasował do rumieńca, który wyobrażałem sobie na jej policzkach. Kanał na zewnątrz szemrał cicho, kołysankę dla naszej rosnącej ciszy, jego delikatne plaśnięcia o kamienny nabrzeże poniżej synchronizowały się z równym tętnem mojego serca. W powietrzu było coś elektryzującego, naładowane cząstki z nadciągającej burzy na zewnątrz odzwierciedlały napięcie budujące się między nami, sposób, w jaki jej smukła sylwetka pochylała się do przodu, średnie krągłości...