Zazdrosny Taniec Cieni Dewi

Nigdy nie chciałem, żeby to zaszło tak daleko, nie wtedy, gdy pierwsze echa śmiechu Dewi Angraini owinęły się wokół mojego serca jak najmiększy jedwab z kramu na targu w Ubud. Śmiech Dewi Angraini zawsze był moim nałogiem, ten ciepły, wesoły błysk rozświetlał jej streamy jak balijskie słońce, jego melodyjny świergot przecinał szum moich samotnych nocy, przyspieszając mi puls radością, której nie znałem od czasów dziecięcych zabaw na plaży. Każdy chichot wydawał się osobisty, skierowany do mnie przez ekran, jej twarz rozjaśniona szczerą radością, która odpędzała cienie moich nudnych dni. Ale zazdrość wślizgnęła się jak monsunowe cienie, gdy jej fani zalały czat, ich komplementy to cyfrowy rój, którego nie mogłem odgonić, wiadomości typu „bogini” i „doskonałość” piekły jak sól w świeżych ranach, ich emotki serduszka i płomienie drwiły z mojego ukrytego pragnienia. Zhakowałem jej prywatne klipy, dreszcz zakazanego dostępu wysłał adrenalinę falami przez moje żyły, oglądałem, jak tańczy sama w swoim pokoju, jej smukłe, wyrzeźbione ciało kołysze się z gracją, która skręcała mi bebechy, biodra kręcą się hipnotycznie do gamelanowych rytmów, które słyszała tylko ona, jej gibka sylwetka błyszczy lekkim potem pod miękkim światłem lampy, każdy płynny ruch to prywatny występ, który powinien być tylko mój. Dowiedziała się podczas live streamu, czat eksplodował, gdy jej mina zmieniła się w środku śmiechu, jej głęboko brązowe oczy błysnęły oskarżeniem przez ekran, źrenice rozszerzyły się z szoku i zdrady, która przebiła mnie nawet przez piksele. „Bayu” – powiedziała, głos pewny, ale przesiąknięty bólem, słowa wisiały ciężko w eterze, jej wesoły ton pękł na tyle, by odsłonić ból pod spodem – „spotkaj się ze mną w willi w Nusa Dua. Neutralny grunt. Koniec z gierek”. Teraz, gdy słońce zniżało się nad plażowymi piaskami, malując niebo płomiennymi pomarańczami i zgłębiającymi fioletami, stałem ukryty w gaju frangipani, serce waliło mi w żebrach jak uwięziony ptak, słodki, kremowy...