Zazdrosny Żar Zapłonu Caroliny

Przyćmione światło neonowego szyldu klubu jazzowego migało za zaparowanymi szybami, rzucając wydłużone cienie na wypolerowany mahoniowy bar. Puste szklanki błyszczały pod nisko zwisającymi lampami, resztki nocy pełnej zmysłowych nut saksofonu i szeptanych rozmów. Carolina Jiménez wycierała blat z jej zwykłą spokojną gracją, jej długie proste blond włosy kołysały się delikatnie jak złota kurtyna, gdy się poruszała. W wieku 19 lat meksykańska piękność uosabiała spokój, jej ciepła opalona skóra lśniła miękko w bursztynowym świetle, ciemnobrązowe oczy odbijały opanowanie, które zawsze było jej tarczą. Jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" poruszała się bez wysiłku, średnie piersi subtelnie zaznaczone przez przylegającą czarną bluzkę wciśniętą w spódnicę, obraz opanowanej elegancji pośród unoszącej się w klubie mgły papierosowego dymu i rozlanego whiskey. Elena Voss, jej współpracowniczka, kręciła się z tyłu, ustawiając krzesła z większą siłą niż potrzeba. Elena była ogniem dla wody Caroliny – wysoka, krągła z kruczymi włosami opadającymi dzikimi falami, przenikliwymi zielonymi oczami płonącymi niewypowiedzianymi oskarżeniami. Powietrze między nimi zgęstniało, gdy ostatni goście wyszli, drzwi kliknęły jak finałowa nuta melancholijnej melodii. Carolina wyczuła zmianę, subtelne mrowienie wzdłuż kręgosłupa, ale zachowała opanowanie, nucąc cichą melodię z nocnej playlisty. Marcus, ich wzajemny obiekt zauroczenia i okazjonalny flirt przy barze, był iskrą wcześniej – jego łatwy śmiech skierowany do Caroliny, jego dłoń muskająca jej, gdy podawała drinka. Elena patrzyła, wargi zaciskały się, zazdrość pyrkowała jak bourbon zbyt długo trzymany na języku. Teraz, w opróżniającym się klubie, Elena podeszła, jej obcasy stukały ostro po parkiecie. „Myślisz, że jesteś taka spokojna, Carolina? Nietykalna?” Głos Eleny przeciął ciszę, nasycony jadem i czymś głębszym, bardziej pierwotnym. Carolina zatrzymała się, szmatka w dłoni, jej owalna twarz lekko uniesiona, ciemnobrązowe oczy spotkały wzrok Eleny. Napięcie brzęczało, elektryczne, aksamitne zasłony baru kołysały się lekko od przeciągu, zamykając je w ich prywatnym świecie. Serce Caroliny przyspieszyło pod spokojną fasadą, wyczuwając nadciągającą burzę. To nie...