Piekielne Zderzenie Karoliny na Festiwalu

Nocne powietrze na festiwalu jazzowym brzęczało zmysłowymi nutami saksofonu, które wiły się przez tłum jak niewidzialne szepty kochanków. Latarnie rozwieszone między płóciennymi namiotami rzucały złocisty blask na tysiące kołyszących się ciał, zapach grillowanego ulicznego jedzenia mieszał się z ziemistym posmakiem letniej trawy. Carolina Jiménez, 19-letnia meksykańska piękność z długimi prostymi blond włosami opadającymi jak jedwabny wodospad w dół jej ciepłej opalonej pleców, poruszała się przez tłum z jej charakterystycznym spokojnym opanowaniem. Jej owalna twarz, oprawiona ciemnymi brązowymi oczami kryjącymi głębie cichej tajemnicy, lustrowała teren festiwalu. Smukła przy wzroście 5'6", jej średnie cycki delikatnie naciskały na luźną białą crop top i wysokowytnij shorts'y dżinsowe, które opinały jej wąską talię i atletyczne szczupłe nogi. Czuła, jak bas wibruje w jej trzewiach, budząc subtelne gorąco, które rzadko pieściła. Dziś wieczorem jednak coś poruszyło się inaczej — pociąg ku chaosowi pośród porządku, którego pragnęła. Marcus Hale, charyzmatyczny brytyjski producent z zaborczym błyskiem w oku, wysłał jej wcześniej SMS-a o „specjalnym duecie” na bocznej scenie. Elena Voss, ognista niemiecka tancerka z krągłościami, które przyciągały uwagę, i Victor Lang, ponury amerykański gitarzysta, już byli w to wmieszani, ich grupowa dynamika to beczka prochu z nierozwiązanymi napięciami. Wisiorek Karoliny, delikatny srebrny łańcuch od zmarłej babci, spoczywał na jej piersi — talizman jej ugruntowanej esencji. Gdy zbliżała się do skupiska namiotów VIP, częściowo ukrytego za falującymi tkaninami przed głównym tłumem, dostrzegła ich: Marcus śmiał się gardłowo, ręka Eleny na jego ramieniu, szczęka Victora zaciśnięta w cichej buncie. Powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych obietnic, ryk festiwalu jak odległy grom. Puls Karoliny przyspieszył, jej spokojna fasada pękła na tyle, by pozwolić na migotanie oczekiwania. To, co zaczęło się jako przypadkowe spotkanie, wydawało się przeznaczone na piekło, nocna jazzowa symfonia pchała ich ku zderzeniu ciał i dusz pod gwiazdami. Carolina wślizgnęła się do półodizolowanego skupiska namiotów VIP, płócienne ściany tłumiły kakofonię festiwalu...