Ukryty Dotyk Christine

Targ w Cebu pulsował życiem, wrzawą kolorów i głosów wirujących wokół mnie jak żywa burza, powietrze gęste od wilgotnego uścisku tropików, każdy oddech ciężki od ziemistego zapachu świeżej ryby z pobliskich straganów i słodkiego gnijącego zapachu przejrzałych mango ułożonych wysoko w wiklinowych koszach. Wróżący swoje towary – jedwabie lśniące w tropikalnym słońcu jak płynny ogień, przyprawy ostre w powietrzu drażniące nozdrza kminkiem i kurkumą, odległy huk fal z pobliskiego brzegu mieszający się ze śmiechem i targowaniem w rytmicznych falach, symfonia ludzkiego pożądania i handlu. Ale pośród tego chaosu ona się wyróżniała, pełna gracji jak tancerka złapana w pół kroku, każdy gest celowy, przyciągający wzrok nieubłaganie jak ćma do płomienia. Christine Flores, z długimi ciemnobrązowymi włosami w bujnych bocznych lokach opadających na jedno ramię, pasma łapiące światło i lśniące subtelnymi refleksami, jej skóra miodowa promieniująca pod nieustępliwym słońcem, ciepła jasność, która sprawiała, że bolało mnie pragnienie, by jej dotknąć opuszkami palców. Demonstrowała swoje najnowsze projekty biżuterii, delikatne kawałki łapiące światło jak schwytane gwiazdy, układając je na swej smukłej sylwetce dla rosnącego tłumu, jej palce zręczne i pewne, gdy zapinała obrożę wokół szyi, metal chłodny na jej cieple, przechylając głowę, by złapał słońce dokładnie tak. Patrzyłem z brzegu, mój puls przyspieszający na jej widok, znajome gorąco budzące się nisko w brzuchu, wspomnienia naszych poprzednich skradzionych chwil wracające falą – sposób, w jaki jej ciało poddawało się memu pod podobnym słońcem, jej szepty gorące na mojej skórze. Te ciemnobrązowe oczy skanowały twarze wokół, profesjonalne, a jednak zapraszające, trzymające każdego potencjalnego kupca spojrzeniem obiecującym nie tylko piękno metalu, ale coś głębszego, bardziej intymnego, jej pełne usta wyginające się w subtelnym uśmiechu obiecującym sekrety, pulchne i kuszące, pomalowane miękkim koralem, który prosił się o smak. Nasze oczy spotkały się przez tłum, i coś elektrycznego przeszło między nami – rozpoznanie, pociąg, który tlił się od naszego...