Spojrzenie Christiny na targu

Słońce prażyło bezlitośnie na targu z perłami w Cebu, wibrującym chaosie kolorów i głosów, które atakowały zmysły z każdej strony – jaskrawo farbowane tkaniny łopoczące na wietrze, ostry zapach ulicznego żarcia skwierczącego na grillach i nieustanny szum targujących się sprzedawców wznoszący się jak fala przypływu. Pot spływał mi po czole, ściekał po skroni, kiedy przedzierałem się przez tłum, ale moje oczy nieomylnie zatrzymały się na niej pośród tego bałaganu. Christine Flores stała za swoim stoiskiem, jej smukła sylwetka owinięta w lekką letnią sukienkę, która opinała jej miodową skórę akurat tyle, by kusić, cienki materiał przesuwał się przy każdym subtelnym ruchu, sugerując zwinne krągłości pod spodem. Sukienka była w miękkim pastele, prawie przezroczysta w ostrym tropikalnym świetle, przylegała do niej jak szept kochanka. Podniosła filigranowy naszyjnik do szyi, delikatne srebrne łańcuszki łapały słońce w olśniewającym blasku, ciemnobrązowe loki opadały na bok w bujnych falach, które prosiły się o dotyk. Ramowały jej twarz idealnie, dodając do naturalnej elegancji jej postawy, kiedy odwróciła się do tłumu z wystudiowanym uśmiechem, który rozświetlał jej rysy. Jej usta, pełne i naturalnie różowe, wygięły się w sposób jednocześnie profesjonalny i intymnie zapraszający, jakby wiedziała o swojej mocy. Coś w jej ciemnobrązowych oczach przyciągało mnie bliżej, obietnica ukryta w ich głębi – głębokie, pełne duszy sadzawki, które migotały inteligencją i nutą psoty, wabiące mnie jak ćmę do płomienia. Prawie czułem już ciężar tego spojrzenia, nawet zza zatłoczonego placu. Uroczny łuk jej szyi, kiedy poprawiała naszyjnik, był hipnotyzujący, gładka, złocista krzywizna, która mówiła o podatności i sile splecionych ze sobą. Serce mi przyspieszyło, niski pomruk narastał w piersi, kiedy wyobrażałem sobie, jak przesuwam po tej linii palcami, ustami. Żar targu zdawał się nasilać wokół mnie, powietrze gęste od wilgoci i słonej woni pobliskiego morza, ale wszystko to zlało się w niewyraźną plamę. Wtedy to poczułem – iskrę, która wyrwie...