Smak Poddania Sienny przy Ognisku

Płomienie tańczyły w nocy, rzucając migotliwe cienie na twarz Sienny, gdy pochyliła się do przodu, jej zielone oczy wpiły się w moje z tym figlarnym błyskiem, który narastał przez cały dzień. Ciepło ognia lizało moją skórę, w rażącym kontraście do ostrego chłodu outbacku, który osiadł na nas, niosąc ziemisty zapach eukaliptusa i odległego deszczu na wietrze. Wokół ogniska inni twórcy śmiali się i wymieniali opowieści z wyprawy, ich głosy wznosiły się i opadały jak trzask palącego się drewna, ale między nami powietrze zgęstniało od czegoś niewypowiedzianego – rywalizacji wyostrzonej każdym spojrzeniem, każdym muśnięciem jej ramienia o moje podczas wędrówki. Nadal czułem echo tych dotyków, sposób, w jaki jej skóra ocierała się o moją na wąskich ścieżkach, wysyłając wstrząsy elektryczności przeze mnie, które próbowałem zrzucić na zmęczenie szlakiem. Była całą przygodą w owiniętej w atletyczną sylwetkę, jej kasztanowe fale plażowe łapały światło ognia, lekko opalona skóra świeciła, jakby należała do dziczy, jakby słońce i ziemia spiskowały, by wyrzeźbić ją na te właśnie chwile. Mój umysł pędził wspomnieniami z dnia: ona prowadząca stawkę pod stromymi skałami, pot lśniący na jej karku, ten zaraźliwy śmiech odbijający się echem, by mnie poganiać. „Myślisz, że wytrzymasz dłużej ode mnie, Jax?” – drażniła się, jej głos na tyle niski, że tylko ja słyszałem podwójne znaczenie, jej pełne usta wykrzywiały się w wyzwanie, które wysyłało gorąco prosto przeze mnie, gromadząc się nisko w brzuchu, sprawiając, że mój oddech się zaciął. Nie mogłem oderwać wzroku, zahipnotyzowany tym, jak płomienie odbijały się w jej oczach, zamieniając je w pary szmaragdów obiecujących psoty i więcej. Wewnętrznie walczyłem z pociągiem – nie była po prostu kolejną twórczynią na tej wyprawie; była siłą, jej pewność siebie owijała się wokół mnie jak sama noc. Coś w sposobie, w jaki trzymała mój wzrok, mówiło mi, że ta noc nas rozplącze oboje, dokładnie tutaj na...