Płomień Powrotu Astrid Wieczny

Drzwi chatki huknęły o framugę, jasnoniebieskie oczy Astrid płonęły furią i niewypowiedzianym pragnieniem. „Erik, nie możemy ciągle uciekać przed tym!”, krzyknęła, jej atletyczna sylwetka napięta w chłodzie fiordu. Ale gdy nasze słowa zderzały się jak grom, napięcie między nami rosło, obiecując burzę namiętności, która pochłonie nas oboje w ogniowym schronieniu. Stałem tam w przyćmionym blasku chatki nad fiordem, zapach sosny i słonej bryzy ciążył od otwartych drzwi. Astrid Hansen wtoczyła się jak zimowa wichura, jej długie proste jasnobłonne włosy smagały za nią, te jasnoniebieskie oczy wpiły się we mnie z ogniem, którego brakowało mi bardziej, niż chciałem przyznać. Wróciła z podróży, jej atletyczne smukłe ciało opięte grubym wełnianym swetrem, który podkreślał jej cycki 32B i wąską talię, w parze z dżinsami akcentującymi jej 5'8" wzrost. Chata, moje tymczasowe schronienie przy norweskich fiordach, wydała się mniejsza z jej obecnością. „Erik Voss, ty tchórzu”, splunęła, rzucając plecak na podłogę. Jej wesoły duch, zwykle tak szczery i przygodowy, naznaczony był surowym bólem. „Myślisz, że możesz po prostu zniknąć po wodospadzie? Po tym, co dzieliliśmy?” Jej głos odbił się od drewnianych belek, trzaskający kominek rzucał migotliwe cienie na jej jasną bladą skórę. Zrobiłem krok bliżej, serce waliło mi jak młot. „Astrid, to nie było tak. Lena... skomplikowała wszystko.” Imię zawisło między nami, rywalka, która ciągnęła moje lojalności. Kłóciliśmy się wcześniej, ale to było głębsze, konfrontacja dojrzewająca przez miesiące rozłąki. Jej pięści zacisnęły się, ale wzrok zmiękł odrobinę, ten przygodowy błysk zamigotał pod gniewem. „Zasługuję na prawdę”, zażądała, podchodząc tak blisko, że dzieliły nas cale. Czułem jej delikatny zapach lawendy zmieszany z mgłą fiordu. Napięcie trzeszczało jak ogień, moje ciało reagowało mimo walki. Miała rację; za długo tańczyliśmy wokół tego płomienia. Gdy jej oddech przyspieszył, zastanawiałem się, czy słowa zawiodą nas tej nocy. Nasza kłótnia eskalowała, słowa leciały jak iskry z paleniska. Poliki Astrid poczerwieniały,...