Pokusa Astrid nad fiordem

Mgła z dudniącego wodospadu muskała bladą skórę Astrid, gdy odwróciła się do mnie, jej jasnoniebieskie oczy błyszczały figlarnie. „Gotowy na prawdziwą przygodę, Eriku?” – drażniła się, jej atletycznie szczupłe ciało napięte na skalnej półce, długie proste blond włosy smagane wiatrem fiordu. Serce mi waliło – pogawędki podczas wędrówki rozpaliły coś pierwotnego, a teraz, sami w tym odludnym raju, kusiła pokusa. Wysiadłem z łodzi na żwirowy brzeg fiordu, ostre norweskie powietrze wypełniło mi płuca zapachem sosny i soli. Astrid Hansen, moja prywatna przewodniczka na tę wyprawę fotograficzną, czekała z wesołym uśmiechem rozświetlającym jej bladą twarz. Miała 22 lata, była uosobieniem nordyckiej witalności – 178 cm atletycznej szczupłości, długie proste jasne blond włosy związane w praktyczny kucyk, jasnoniebieskie oczy skanujące horyzont, jakby świat należał do niej. „Erik Voss, tak? Kolejny łowca migawki” – powiedziała, wyciągając rękę, uścisk miała pewny i ciepły. Jej głos niósł autentyczny akcent, duch przygody aż kipiał. Byliśmy rywalami w pewnym sensie – oboje freelancerzy polujący na idealny kadr fiordu – ale zaproponowała tę prywatną wędrówkę, gdy moja grupowa wycieczka się rozpadła. „Przed nami oszałamiające widoki, ale prawdziwa magia jest poza szlakiem”. Gdy wspinaliśmy się w górę, buty chrzęściły na omszałych skałach, pogawędki płynęły gładko. Pokazywała ukryte gniazda orłów, jej wesoły śmiech odbijał się od pionowych urwisk. Łapałem ją w kadr: napiętą nad przepaściami budzącymi zawroty głowy, wiatr miotał luźne blond kosmyki. „Rozpraszasz mnie przy pracy” – zażartowałem, serce biło szybciej od jej bliskości. Delikatnie walnęła mnie w ramię. „Dobrze. Życie za krótkie na same fotki”. Napięcie tliło się pod flirtem, odludna ścieżka gwarantowała prywatność. Szmaragdowe wody fiordu lśniły w dole, ale moje oczy wracały do jej smukłej sylwetki w obcisłym sprzęcie trekkingowym, wąska talia podkreślona plecakiem. Do południa pot lśnił na jej skórze, poprowadziła nas do ustronnego wodospadu, który wypatrzyliśmy z daleka. „Sekretne miejsce” – szepnęła, oczy błyszczały....