Puls Konferencji Giang

Szczyt neuronaukowy brzęczał elektrycznym szumem genialnych umysłów zebranych w wielkiej sali balowej Hotelu Międzynarodowego w Hanoi. Przyciemnione żyrandole rzucały złocisty blask na białe obrusy zastawione półpustymi kubkami po kawie i porozrzucanymi notesami pokreślonymi diagramami synaps. Ja, dr Kai Voss, stałem na podium, mój głos był pewny, gdy zagłębiałem się w prezentację na temat serum wzmacniających neurony — przełomowych badań obiecujących wzmocnienie funkcji poznawczych bez załamania typowego dla tradycyjnych stymulantów. Publiczność, morze białych kitli i ostrych garniturów, pochylała się do przodu, ale moje oczy ciągle uciekały do niej. Giang Ly, enigmatyczna wietnamska neuronaukowiec, której prace o wzmacnianiu sensorycznym podważały moje własne od lat. Siedziała w pierwszym rzędzie, jej jasnobrązowe włosy związane w elegancki niski kok, podkreślający smukłą linię jej owalnej twarzy. Jej ciemnobrązowe oczy wpiły się we mnie z intensywnością, która wydawała się osobista, prawie drapieżna. W wieku 26 lat była smukłą perfekcją — 5'6" (ok. 168 cm) jasnobrązowej gracji, jej średnie cycki subtelnie zarysowane przez przylegającą czarną bluzkę, opinającą wąską talię i smukłą sylwetkę. Czułem napięcie wijące się między nami, rywalizacja wykuta w akademickich czasopismach teraz pulsująca czymś o wiele bardziej pierwotnym. Gdy kończyłem, wyjaśniając, jak moje serum stabilizuje ścieżki neuronalne pod stresem, podniosła rękę, jej usta wygięły się w znającym uśmiechu. Sala zbladła; byliśmy tylko my, dwa umysły na krawędzi zderzenia. Nie wiedziałem jeszcze, że ona ma swoje własne sekrety serum, nałożone dyskretnie przed lustrem w łazience tuż przedtem, uspokajające nerwy, ale rozpalające zmysły do gorączki. Debata, która nastąpiła, trzaskała jak błyskawica — jej pytania ostre, moje riposty przepełnione podziwem. Gdy sesja się skończyła, powietrze między nami drgało niemą zaproszeniem. „Dr Voss”, powiedziała cicho, gdy tłum się rozchodził, jej głos jak jedwabne wyzwanie, „chcesz kontynuować to przy drinkach w moim apartamencie?” Mój puls przyspieszył. To już nie była tylko nauka; to iskra czegoś niebezpiecznie żywego. Podróż windą do jej...