Pierwszy Neuralny Dreszcz Giang

Laboratorium było katedrą cieni i brzęczących maszyn, jedyne światło sączyło się z konsoli skanera MRI i słabego niebieskiego blasku monitorów migoczących jak odległe gwiazdy. Było dobrze po północy, kampus uniwersytecki na zewnątrz wyludniony, a ja, Theo Lang, 24-letni asystent doktoranta, czułem ciężar samotności naciskający ze wszystkich stron. Giang Ly, moja zagadkowa szefowa, powoli przechadzała się w białym kitlu laboratoryjnym, jej długie jasnobrązowe włosy upięte w precyzyjny niski kok, który podkreślał elegancką linię jej szyi. W wieku 26 lat była potęgą w neuronaukach – szczupła, 168 cm wzrostu, o jasnobrązowej skórze lśniącej pod sztucznym oświetleniem, owalnej twarzy oprawionej w ciemnobrązowe oczy skrywające sekrety głębsze niż dane, które goniliśmy. Zostałem do późna, by pomóc przy jej najnowszym projekcie: neuralnym surowcu zaprojektowanym do wzmacniania odpowiedzi synaptycznych, mającym leczyć zaburzenia pobudzenia, ale niesprawdzonym na ludziach. Głos Giang, miękki z wietnamskim akcentem, przeciął brzęk. „Theo, symulacje są idealne. Ale teoria to za mało.” Jej średniej wielkości cycki unosiły się i opadały przy głębokim oddechu, kitiel laboratoryjny opinał jej szczupłe ciało na tyle, by sugerować krągłości pod spodem. Przełknąłem ślinę, mój puls przyspieszył. Pracowaliśmy razem od miesięcy, jej urzekająca obecność zawsze rozpraszała – te znaczące spojrzenia, sposób, w jaki jej palce tańczyły po klawiaturach z hipnotyczną gracją. Zatrzymała się, odwracając do mnie z niepewnym uśmiechem. „Zamierzam to przetestować na sobie. Podczas skanowania. Pomożesz monitorować?” Moje serce waliło o żebra. To było ryzykowne, nieetyczne nawet, ale jej oczy błagały mieszanką determinacji i podatności. Powietrze zgęstniało, naładowane niewypowiedzianym napięciem. Skinąłem głową, mój głos ledwie szeptem. „Oczywiście, dr Ly.” Gdy przygotowywała wstrzykiwacz, jej ruchy były celowe, nie mogłem pozbyć się uczucia, że tej nocy, w tej odizolowanej świątyni nauki, coś nieodwracalnego właśnie się rozpali. Decyzja Giang wisiała w powietrzu jak naładowany przewód. Patrzyłem, jak jej szczupłe palce odkręcają strzykawkę, surowiec mienił się tęczowo pod światłem laboratorium. „To tylko mikro...