Przebudzenie Elsy w toalecie nad Atlantykiem

Burza szalała za kadłubem, nawałnica wyjącego wiatru i siekającego deszczu, która sprawiała, że ogromny odrzutowiec czuł się jak krucha liść w wichurze. Samolot szarpał się jak dziki zwierz przez burzę, fotele skrzypiały pod napięciem, bagażniki nad głowami brzęczały złowrogo, jakby cały samolot miał się rozpaść na szwy. Błyskawice migotały przez maleńkie okienka, rzucając chaotyczne cienie po słabo oświetlonej kabinie, gdzie pasażerowie kulili się w napiętym milczeniu, ich twarze blade maski niepokoju. Chwyciłem podłokietnik, serce waliło mi nie tylko od tych zrywów i nurkowań, ale od kobiety po drugiej stronie przejścia, która poruszała się przez to wszystko z nadprzyrodzonym opanowaniem. Elsa Magnusson, głosiła jej plakietka, sunęła z tą bezwysiłkową gracją, mundur stewardesy opinał jej smukłą sylwetkę jak druga skóra – szyty na miarę granatowy spódnica podkreślała delikatny kołysanie bioder, crisp biała bluzka lekko napinała się nad subtelnym wzniosem jej cycków, platynowe blond włosy uplecione w idealną koronę warkocza lśniły pod migoczącym światłem, niebieskie oczy złapały moje na ułamek sekundy za długo, posyłając dreszcz prosto do mojego krocza. Te oczy, kryształowe i przeszywające, skrywały sekrety, obietnice szeptane w chaosie wysokości. Nasze spojrzenia zrodzone z turbulencji budowały się od startu, cicha obietnica pośród zamętu – każde nurkowanie samolotu odbijało przyspieszający puls między nami, jej usta wygięte w ulotnych uśmiechach, które wryły się w moją głowę jak zakazane zaproszenia. Czułem jej subtelny zapach perfum przecinający recyrkulowane powietrze, ostry kwiatowy akcent zmieszany z czymś cieplejszym, bardziej intymnym, mieszający powietrze wokół niej jak aurę. Moje myśli pędziły z obrazami jej skóry pod moimi dłońmi, kontrastem jej jasnej karnacji z ciemnym materiałem munduru. Kiedy skierowała się do toalety, biodra kołyszące się akurat tak z celowym drażnieniem, które sprawiło, że wstrzymałem oddech, wiedziałem, że nie wytrzymam dłużej na siedzeniu. Decyzja krystalizowała się w tej chwili, pierwotna i nieunikniona. Drzwi kliknęły za nią, dźwięk ostry i ostateczny, i coś...