Elsina burzliwa rozprawa nad Islandią

Chmury burzowe kotłowały się za malutkim okienkiem, chaotyczny wir szarości i czerni, który odbijał napięcie skręcające się we mnie, ciasne i nieustępliwe jak sprężyna nawinięta za mocno. Czułem, jak ciśnienie narasta w mojej klatce piersiowej, każde błyskawica oświetlała kłębiące się masy i rzucała tańczące cienie po ścianach kabiny. Elsa siedziała po drugiej stronie przejścia, jej platynowe blond włosy upięte w elegancką warkoczową koronę, pasma uciekające, by oprawić jej bladą, jasną twarz jak szepty buntu, łapiące chaotyczne światło i lśniące jak cienkie srebrne nitki. Złapała mój wzrok, te błękitne otchłanie trzymające iskrę, która nie miała nic wspólnego z błyskawicami na zewnątrz, tlącą się intensywność, która sprawiła, że mój oddech zamarł, jakby widziała prosto do surowego pożądania, które zakopywałem od tygodni. Tańczyliśmy wokół tego od tygodni – skradzione spojrzenia w zatłoczonych kawiarniach z powrotem w Sztokholmie, musnięte palce podczas nocnych spacerów wzdłuż nabrzeża, niewypowiedziane obietnice w sposobie, w jaki nasze oczy zbyt długo się zatrzymały. Teraz, z samolotem trzęsącym się przez islandzkie niebo, przekierowanym przez furię powyżej, czułem pociąg silniejszy niż kiedykolwiek, niewidzialny sznur ciągnący mnie ku niej z magnetyczną siłą. Jej smukła sylwetka przesunęła się na siedzeniu, nogi skrzyżowane w obcisłych czarnych spodniach, które podkreślały pełne wdzięku linie jej ud i miękki kremowy sweter, który opinał jej średnie krągłości akurat tyle, by dręczyć, materiał miękko przylegający do subtelnego wybrzuszenia jej piersi i wcięcia talii. Bransoletka na jej nadgarstku – ta, którą jej dałem, ukryta pod rękawem – błysnęła krótko, gdy ją poprawiła, sekretny talizman, który przeszył mnie wstrząsem, przypominając noc, kiedy zapinałem ją wokół jej delikatnej skóry, jej puls trzepoczący pod moimi palcami. O czym myślała? Czy czuła ten sam elektryczny szum brzęczący w jej żyłach, nieuniknioność naszego zderzenia jak fronty burzowe na zewnątrz? Głos kapitana zatrzeszczał przez interkom, ostrzegając przed kolejnymi turbulencjami, ale wszystko, co słyszałem, to grzmot mojego pulsu...