Przebudzenie Eleny wśród pnączy

Otarto pot z czoła, gdy słońce zniżało się nad pagórkowatymi wzgórzami Toskanii, rzucając złocisty blask na zarośniętą winnicę, która była moim życiem od lat. Posiadłość była cieniem dawnej świetności — pnącza dusiły kratownice, kamienne mury popękane od zaniedbań, a powietrze gęste od ziemistego zapachu fermentujących winogron i dzikich ziół. Mam na imię Marco Rossi, zarządzający tym walącym się rajem, walczący o przetrwanie pośród niezapłaconych rachunków i niekończących się napraw. Wtedy jej samochód zachrzęścił na żwirowej alei, luksusowa czarna Mercedes tnąc kurz jak ostrze. Wysiadła Elena Petrova, nowa właścicielka. W wieku 23 lat ta rosyjska piękność była wcieleniem elegancji: platynowe blond włosy proste i długie, opadające jak jedwab na jej bladą, jasną skórę. Jej lodowoniebieskie oczy przeszywały zmierzch, oprawione w owalną twarz skrywającą tajemnice głębsze niż piwnice Chianti. Smukła przy wzroście 5'6", jej ciało poruszało się z uwodzicielską gracją, zwiewna biała letnia sukienka przylegała do wąskiej talii i średniego biustu, sugerując krągłości pod spodem. Niosła się jak królowa odzyskująca tron, jej obecność natychmiast zdominowała zaniedbany dziedziniec. "Marco Rossi?" Jej głos był aksamitny, z chłodnym rosyjskim akcentem, który przeszył mnie dreszczem mimo ciepłego wieczoru. "Dziedziczyłam to po moim zmarłym wuju. Pokaż mi, z czym mam do czynienia." Skinąłem głową, zahipnotyzowany, gdy wyciągnęła wypielęgnowaną dłoń. Jej dotyk się przedłużył, elektryczny, obiecujący więcej niż interesy. Idąc ku głównej willi, pnącza muskające nasze nogi, zerkałem na nią — te pełne usta wygięte w świadomym uśmiechu, biodra kołyszące się hipnotycznie. Nagłe naprawy wisiały w powietrzu: popsute nawadnianie, gnijące beczki, rzędy zarażone szkodnikami. Ale w tamtej chwili myślałem tylko o tym, jak ta tajemnicza kobieta może mnie całkowicie rozłożyć. Zachód słońca malował ją w ognistych barwach, a ja zastanawiałem się, jakie namiętności kryją się za jej opanowaną fasadą. Nie wiedziałem jeszcze, że to przebudzenie wśród pnączy dopiero się zaczyna. Elena szła za mną ścieżkami winnicy, jej obcasy...