Aksamitna pułapka inwestora Eleny

Wysiadłem z mojej luksusowej czarnej Mercedesa, mruczenie silnika cichło w złotym szumie toskańskich wzgórz. Willa wystawała jak korona na szczycie wzgórza, jej terakotowe dachy lśniły w popołudniowym słońcu, winnice ciągnęły się nieskończonymi rzędami szmaragdu i rubinu. Powietrze gęstwiało od zapachu dojrzewających winogron i dzikiego lawendy, perfum obiecujących rozkosz. To nie była zwykła degustacja; to był taniec na wysoką stawkę, moja inwestycja w butikową winnicę Eleny Petrovy wisiała na włosku. Widziałem jej zdjęcia w necie – platynowe blond włosy jak świeży śnieg, lodowate błękitne oczy przebijające ekrany – ale nic nie przygotowało mnie na rzeczywistość. Elena wyłoniła się z zacienionego portyku, wizja w zwiewnej białej sukience na ramiączkach, która przylegała do jej smukłej 170-centymetrowej sylwetki na tyle, by sugerować eleganckie krągłości pod spodem. Jej długie proste platynowe blond włosy opadały kaskadą na plecy, łapiąc światło jak przędza ze srebra. W wieku 23 lat nosiła się z gracją kogoś dwa razy starszego, tajemnicza i uwodzicielska, jej jasna blada skóra prawie świeciła na tle rustykalnego kamienia. Owalna twarz, średnie cycki unoszące się delikatnie z każdym oddechem – elegancka, tak, ale w jej kroku czaiła się drapieżna gracja, obcasy cicho stukające na żwirowej ścieżce. „Panie Lang, Victorze” – zamruczała, jej rosyjski akcent owijał się wokół mojego imienia jak aksamit. Jej lodowate błękitne oczy złapały moje, subtelny uśmiech igrał na pełnych ustach pomalowanych na karmazynowo. Wyciągnęła rękę, jej dotyk chłodny i przedłużony. Od razu poczułem iskrę, taką, co miesza interesy z czymś pierwotnym. Za nią otwarte drzwi willi ukazywały salę degustacyjną skąpaną w miękkim świetle, kryształowe kieliszki błyszczące, butelki głębokiego czerwonego wina czekające. Marco Rossi, jej włoski partner – mąż? Kochanek? – wspominał o tej prywatnej sesji, ale nie było go widać. Tylko ona, wzgórza i ciężar milionów na stole. Puls mi przyspieszył. Ta kobieta nie sprzedawała tylko wina; ona zastawiała pułapkę, a ja już...