Zmysłowe wyzwanie rywalki Eleny

Powietrze w luksusowej piwnicy winnicy Isabelli Conti było ciężkie od zapachu starzejących się dębowych beczek i fermentujących winogron, podziemne sanktuarium wydrążone w toskańskich wzgórzach. Przyciemnione latarnie rzucały migoczące złote światło na rzędy zakurzonych butelek, których etykiety szeptały historie dawnych triumfów win. Elena Petrova, elegancka Rosjanka z platynowymi blond włosami opadającymi prosto w dół pleców jak jedwabny welon, zeszła po kamiennych schodach z celową gracją. W wieku 23 lat jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" poruszała się z pozą drapieżnika, jej lodowoniebieskie oczy ostre jak syberyjski mróz, jasna blada skóra świecąca eterycznie w słabym świetle. Miała na sobie przylegającą czarną bluzkę, która opinała jej średniej wielkości biust, i ołówkową spódnicę podkreślającą wąską talię i atletycznie smukłe linie, obcasy stukające stanowczo o chłodne kamienne płyty. Isabella Conti czekała na nią w sercu piwnicy, oparta o masywny dębowy stół zastawiony kryształowymi karafkami z głębokim czerwonym winem. Włoska rywalka była wizją śródziemnomorskiego ognia: ciemne loki opadające dziko, oliwkowa skóra muśnięta słońcem, krągłości napinające karmazynową jedwabną bluzkę i skórzane spodnie. Jej pełne usta wygięły się w zniewalający uśmieszek, gdy Elena się zbliżała, napięcie między nimi trzaskające jak statyka przed burzą. To nie była tylko rozmowa o prawach do wody — winnica rodziny Eleny wyżej po strumieniu dusiła się pod agresywnymi odgałęzieniami Isabelli, zagrażając jej dziedzictwu. Ale pod biznesową niechęcią tliło się coś pierwotnego, niewypowiedziane spojrzenia, które zbyt długo się przedłużały w poprzednich spotkaniach. Elena odłożyła swoją skórzaną teczkę z głośnym stukiem, jej owalna twarz zastygła w determinacji. „Isabella, to kończymy dzisiejszej nocy. Twoje rury kradną mi wodę, i mam na to pomiary.” Isabella nalała dwa kieliszki wina, jej ruchy leniwe, biodra kołyszące się subtelnie, gdy podeszła bliżej. „Kochanie Eleno, zawsze taka bezpośrednia. Może... dogadamy się.” Jej głos był ochrypłym mruczeniem, oczy śledzące elegancką linię gardła Eleny. Piwnica jakby się zacisnęła, odległy szum ziemi nad nimi...