Podbój Ławki Rywalki Gai

Powietrze w szatni gości było ciężkie od zapachu zwycięskiego potu i eukaliptusa z sąsiedniej sauny. Gaia Conti, 22-letnia włoska gwiazda swojej drużyny siatkówki, właśnie poprowadziła swój zespół do brutalnego wygrania na wyjeździe przeciwko domowej ekipie Livi Moretti. Boisko było polem bitwy pełnym smeczy, bloków i nieustannych docinków. Gaia, z jej atletyczną smukłą sylwetką lśniącą pod światłami hali, przez cały mecz wymieniała spojrzenia z Livią, jej zielone oczy błyszczały buntem za każdym razem, gdy wbijała punkt obok kapitan rywalek. Livia, równie zacięta z jej napiętym ciałem i ostrymi rysami, warczała w odpowiedzi, ale drużyna Gai zwyciężyła, zostawiając ekipę Livi liżącą rany. Teraz rytuały pogame'owe wymagały relaksu w saunie. Gaia, z ręcznikiem luźno owiniętym wokół oliwkowoskórej skóry, jej długie ciemnobrązowe włosy związane w praktyczny francuski warkocz wilgotny od wysiłku, pchnęła drewniane drzwi. Para buchnęła na zewnątrz, gęsta i kusząca, obiecując ulgę dla bolących mięśni. Weszła, gorąco otuliło ją jak uścisk kochanka, krople potu już formowały się na jej owalnej twarzy i wąskiej talii. Ławki były puste – tak jej się wydawało. W zamglonym kącie siedziała jakaś postać, ramiona opadłe w porażce. To była Livia. Kapitan rywalek wślizgnęła się do sauny gości, może szukając samotności lub konfrontacji. Wargi Gai wykrzywiły się w pewny uśmiech. Jej namiętna natura kwitła w takich chwilach – przyjazna poza boiskiem, ale drapieżnik na nim. „Nie mogłaś się powstrzymać, Moretti?” – drażniła się Gaia, jej głos echem odbijał się cicho w wilgotnej komorze. Głowa Livi poderwała się, jej ciemne oczy zwęziły się, ale pod gniewem migało coś jeszcze – podatność, może nawet zainteresowanie. Para wirowała między nimi, naładowana niewypowiedzianym napięciem z meczu. Serce Gai przyspieszyło; to nie był zwykły schładzacz. Powietrze trzeszczało od potencjału podboju, jej ciało brzęczało od adrenaliny po wygranej. Zrzuciła ręcznik do talii, odsłaniając średnie cycki, sterczące od chłodu, zanim gorąco je znowu pochłonęło. Spojrzenie Livi...