Tryumf trójkąta Gai na turnieju

Powietrze w luksusowym apartamencie hotelowym brzęczało odległym rykiem kwalifikacji mistrzostw dobiegającym z terenów turniejowych poniżej. Gaia Conti stała przy oknach od podłogi do sufitu, jej atletyczna smukła sylwetka odcinała się na tle błyszczącego skyline'u miasta o zmierzchu. W wieku 22 lat ta włoska piękność emanowała niewzruszoną pewnością siebie, jej długie ciemnobrązowe włosy splecione w precyzyjny francuski warkocz opadający w dół pleców jak sztandar wojownika. Jej zielone oczy błyszczały figlarnie i władczo, gdy popijała szampana, oliwkowa skóra jej owalnej twarzy lśniła w miękkim oświetleniu ambientowym. Ubierała się w obcisłą czarną sukienkę koktajlową, która opinała jej 168 cm wzrostu ciało i podkreślała średni biust, uosabiając pasję i opanowanie. Gaia dominowała na kortach tenisowych przez cały tydzień, jej przyjazny uśmiech maskował serce zaciekłego competitora. Ale tej nocy, pośród gorączki kwalifikacji, pragnęła czegoś więcej niż pucharów za zwycięstwo. Alessandro Vito, markotny włoski rywal o dłutowanych rysach i serwisie jak grom, oraz Livia Moretti, ognista zawodniczka, której wymiany z głębi kortu prawie pokonały Gię, byli jej celami. Ich rywalizacja na korcie buzowała niewypowiedzianym napięciem – spojrzeniami, które zbyt długo się задержywały, muśnięciami przy sieci, które iskrzyły elektrycznością. Gaia to wyczuła, pielęgnowała i teraz wezwała ich do swojego apartamentu pod pretekstem rozmów strategicznych. Gdy drzwi kliknęły otwierając się, usta Gai wygięły się w świadomy uśmiech. Odwróciła się, jej warkocz lekko zakołysał, sukienka przylegała do wąskiej talii i napiętych nóg. Apartament był oazą przepychu: pluszowe aksamitne sofy, łóżko king-size z jedwabnymi prześcieradłami, kryształowe karafki na marmurowych blatach i delikatny zapach jaśminu z świeżych bukietów. Napięcie wiło się w powietrzu jak postawa przed serwisem. Gaia kwitła w nim, jej namiętna natura gotowa orkestrować ich rywalizację w coś o wiele bardziej intymnego. To był teraz jej turniej, a poddanie się – nagrodą. Alessandro wszedł pierwszy, jego szerokie ramiona wypełniły framugę, ciemne oczy wpiły się w Gię z mieszanką ostrożności...