Pierwszy Dotyk Katariny

Słońce zniżało się nad Adriatykiem, malując niebo smugami pomarańczu i różu, jakby same niebiosa rumieniły się przed tym, co miało się wydarzyć. Powietrze gęstniało od zapachu soli i wodorostów, delikatne plaśnięcia fal o brzeg tworzyły rytmiczny podkład pod obietnicę wieczoru. Stałem tam z workiem na śmieci w ręce, ale moja uwaga dawno przeniosła się z rozsypanych odpadów na kobietę przede mną. Patrzyłem, jak Katarina Horvat schyla się po kawałek drewna unoszonego przez fale, jej długie jasnobrązowe włosy łapią wiatr, głębokie fale z przedziałem z boku oprawiają twarz jak aureolę. Każda nić wirowała osobno na wietrze, niosąc słaby, czysty zapach skóry ogrzanej słońcem i morskiej mgły, który dotarł do mnie nawet z kilku kroków. Miała 23 lata, stuprocentowa Chorwatka, z tą jasną oliwkową skórą lśniącą w zachodzie słońca, niebiesko-zielonymi oczami błyszczącymi szczerą ciepłem. Te oczy miały głębię, która mnie przyciągała, odbijając gasnące światło jak morskie szkło wypolerowane przez niezliczone przypływy, zapraszając bez nacisku. Smukła i pełna gracji przy wzroście 5'6", jej średnie piersi unosiły się delikatnie z każdym oddechem pod prostym białym topem i szortami dżinsowymi, cienki materiał przylegał na tyle, by sugerować miękkie krągłości pod spodem, poruszane jej swobodnymi ruchami. Byliśmy na sprzątaniu plaży, wolontariusze ramię w ramię, ale moje oczy ciągle uciekały na krzywiznę jej szyi, sposób, w jaki jej śmiech bulgotał swobodnie, lekki i zaraźliwy, przecinając szmer głosów i krzyki odległych mew. To był dźwięk, który rezonował w mojej klatce, budząc coś pierwotnego, ciepło rozlewające się od środka na zewnątrz. Jej śmiech nie był wymuszony; płynął z czystej radości, odzwierciedlając otwartość w uśmiechu, jej jasna oliwkowa skóra lekko zarumieniona od wysiłku i uciechy. Coś w jej przyjaznym uśmiechu obiecywało więcej niż zbieranie śmieci – to był początek jej pierwszego prawdziwego dotyku, tego, który wciągnie nas w wydmy, gdzie świat zblaknie, a pożądanie przejmie kontrolę. Już wyobrażałem sobie miękkość...