Niedoskonałe Uwielbienie Katariny

Adriatyk szepnął sekrety do mojej małej łodzi rybackiej, gdy słońce zniżało się ku horyzontowi, malując fale złotem i karminem, każda zmarszczka łapiąca umierające światło jak roztopiony skarb rozsypany po bezkresnym płótnie. Słony wiatr niósł słaby, rytmiczny huk fal o kadłub, mieszając się z odległym brzękiem śmiechu i muzyki z nadmorskiego festiwalu w Splicie, gdzie płonęły ogniska, a fajerwerki co chwilę wybuchały w ulotnej chwale. Katarina stała na dziobie, jej jasnobrązowe fale łapiące wiatr, ten głęboki przedział z boku oprawiający jej niebiesko-zielone oczy jak wołanie syreny, te oczy trzymające głębie turkusowej obietnicy, która ciągnęła coś pierwotnego we mnie. Odwróciła się do mnie, Luka, jej jasna oliwkowa skóra lśniąca od ostatniego pieszczoty słońca, smukłe ciało kołyszące się z delikatnym bujaniem łodzi, każde subtelne przesunięcie bioder cicha приглашение, które poruszało powietrze między nami. Było coś świętego w tym momencie, uwielbienie, które bolało mnie, by je złożyć – niedoskonałe, wystawione na odległe światła festiwalu migoczące z wybrzeża Splitu, ich czujny blask dreszcząca przypominajka, że nie byliśmy całkowicie ukryci przed światem. Serce waliło mi z ciężarem tego, niski pomruk silnika cichł w ciszę, gdy zgasiłem zapłon, zostawiając tylko miękki klask fal i przyspieszony oddech. Jej uśmiech obiecywał wszystko, pełne wargi wyginające się w tym ciepłym, szczerym sposobie, który urzekł mnie od naszego pierwszego spotkania, i gdy silnik ucichł, wiedziałem, że tej nocy będziemy gonić boskość pośród ryzyka ciekawskich oczu, możliwości lornetek czy zbłąkanego obiektywu aparatu zmieniającego nasz prywatny rytuał w coś dzielonego, coś niebezpiecznie publicznego. W tej zawieszonej ciszy czułem jej przyciąganie jak grawitację, moje ręce rybaka swędzące, by prześledzić linie jej formy, złożyć oddanie, na jakie zasługiwała pod rozległymi, obojętnymi gwiazdami. Znałem Katarinę Horvat od miesięcy, odkąd wysiadła z zlecenia modelingowego w Splicie i weszła w moje ciche życie rybaka, jej obecność jak nagły wybuch koloru na monochromatycznej rutynie sieci i pływów. Była chorwacka...