Odsłonięcie Zaklętego Artefaktu Julii

Muzeum folkloru majaczyło cicho pod północnym niebem, jego kamienista fasada szepcze sekrety zapomnianych epok. Ja, Alex Voss, nieśmiały nowy stażysta, pchnąłem ciężkie dębowe drzwi do magazynu, serce waliło mi z mieszanki nerwów i podniecenia. Nocny inwentarz to nie to, czego się spodziewałem po tej robocie, ale Julia Jansen, moja czarująca szefowa, nalegała, żebym dołączył. Miała 24 lata, była wizją holenderskiej elegancji – jasna skóra lśniąca pod przyćmionym bursztynowym światłem, długie lekko falujące jasnobrązowe włosy opadające jak wodospad na szczupłe ramiona, zielone oczy błyszczące psotą. Jej owalna twarz nosiła niewinny uśmiech, który maskował kapryśną energię, jaką promieniowała, jej 170 cm szczupłego ciała poruszało się z wdzięczną gracją w obcisłej bluzce i spódnicy do kolan opinającej wąską talię i średni biust. Magazyn był jaskinią cudów: wysokie półki upchane zakurzonymi artefaktami – rzeźbionymi totemami, kryształowymi amuletami, starożytnymi idolami płodności oplecionymi pajęczynami. Powietrze gęste od zapachu starego drewna i słabego kadzidła, cienie tańczące od pojedynczej żarówki sufitowej. Julia odwróciła się, gdy wszedłem, jej twarz rozjaśniła się. „Alex, punktualnie jak w zegarku”, zamruczała, głos jak melodia z bajki. „Dzisiaj odsłonimy prawdziwą magię”. Wskazała na piedestał z dziwnym artefaktem: lśniącym obsydianowym fallusem oplecionym runami, który podobno miał zaklęte moce. Jej palce przesunęły się po powierzchni, poczułem dziwne przyciąganie, wzrok utkwił w krzywiznie jej szyi, w tym, jak spódnica opinała biodra. Złapała mnie na gapieniu się, zielone oczy zamigotały. „Te relikwie to nie tylko przedmioty, Alex. Pulsują życiem, pragnieniami dawno pogrzebanymi”. Jej słowa zawisły w powietrzu, naładowane niewypowiedzianą obietnicą. Przełknąłem ślinę, nieśmiałość walczyła z gorącem budzącym się we mnie. Nie wiedziałem jeszcze, że ten inwentarz zbezcześci więcej niż eksponaty – rozbije moją niewinność i jej. Obecność Julii wypełniała ciasny magazyn, jej kapryśna natura przyciągała mnie jak ćmę do płomienia. Zaczęliśmy inwentarz, z notatnikiem w ręku, ale jej opowieści przyćmiewały nudne zadanie. „Ten amulet”, powiedziała, podnosząc srebrny wisiorek...