Wiejska Ekspedycja Julii po Runy

Mgła przylgnęła do krajobrazu polderów jak oddech kochanka, wirując wokół ruin rozpadającego się wiatraka, które sterczały z płaskiej holenderskiej prowincji. Ja, Alex Voss, stałem tam z Julią Jansen, kapryśną 24-letnią holenderską pięknością, której jasnobrązowe, lekko falujące długie włosy tańczyły w słabym powiewie, oprawiając jej owalną twarz i przenikliwe zielone oczy. Jej jasna skóra lśniła eterycznie w blaknącym słońcu, jej smukła sylwetka o wzroście 5'6" ubrana w prostą białą bluzkę i obcisłe dżinsy, które opinały jej wąską talię i średniej wielkości cycki. Obok niej stała prof. Lena de Vries, krągła akademicka z ostrymi rysami i znającym uśmiechem, jej obecność dodawała intelektualnego pazura do naszej improwizowanej wyprawy terenowej. Julia nalegała na tę 'ekspedycję' do swoich wiejskich korzeni, żeby załagodzić sprawę po uniwersyteckim skandalu, który prawie ujawnił naszą splątaną aferę. 'To idealne do badań', powiedziała z tym czarującym akcentem, jej zielone oczy błyszczały figlarnie. Poldery rozciągały się bez końca, ziemia odzyskiwana z morza, usiana rowami i pasącymi się owcami, powietrze gęste od zapachu wilgotnej ziemi i dzikich ziół. Rozbiliśmy namiot koło ruin, starej kamiennej konstrukcji w połowie pochłoniętej przez bluszcz, jej łopatki dawno zgniłe, ale szepczące o zapomnianym folklorze. Gdy zapadł zmrok, Julia uklękła przy zniszczonym kamieniu pooranym runami, jej palce kreśliły rzeźbienia. 'Te są z dawnych pogańskich rytuałów', mruknęła, jej głos melodyjnym szeptem, który przeszył mi kręgosłup dreszczem. Lena kiwnęła głową, nachylając się blisko, ich ramiona się otarły. Patrzyłem, serce waliło mi jak młot, napięcie rosło jak gromadząca się mgła. Kapryśność Julii maskowała głębsze lęki – widziałem to w przelotnym cieniu na jej twarzy, echa porzucenia z przeszłości. Ale tu, w tej izolowanej oazie, coś się poruszyło, starożytne i pierwotne. Runy zdawały się lekko pulsować, czy to moja wyobraźnia? Julia spojrzała na mnie, jej usta wygięły się w drażniącym uśmiechu, i wiedziałem, że ta wyprawa ma zapalić o wiele więcej niż akademicką...