Odrodzenie Płomienia Sophii na Grillu

Lato brzęczało śmiechem i skwierczeniem carne asada, ale moje oczy przykleiły się do Sophii Ramirez po drugiej stronie podwórka. Jej czarne falowane włosy łapały światło girland, oliwkowa skóra lśniła, ten pewny uśmiech uderzył mnie jak strzał tequili. Byliśmy ex, uwikłani w przeszłość z ogniem i żalem, ale tej nocy, pośród bitów salsy, coś nas znów przyciągnęło. Jedno skradzione spojrzenie i wiedziałem, że płomień zaraz wybuchnie na nowo. Rodzinny grill Moralesów trwał w najlepsze, taki chaotyczny zlot, gdzie ciotki plotkowały nad talerzami z elote, a wujkowie kłócili się o wyniki meczów pod pergolą. Dym z grilla wznosił się w wilgotny wieczór w Miami, mieszając się z ostrym zapachem marynaty cytrusowej. Nie planowałem przychodzić – Javier Morales, ex, który zwiał z miasta po za dużej liczbie awantur – ale mój kuzyn Diego nalegał, jego głos w telefonie ociekał braterskim poczuciem winy. „Wszyscy za tobą tęsknią, stary. Nawet Sophia tu jest”. Sophia. Samo imię budziło coś głęboko w środku, mieszankę bólu i głodu. Paliśmy się gorąco i szybko zeszłego lata, jej ciepło wciągało mnie jak słońce na oliwkową skórę, jej pewność sprawiała, że każda kłótnia była jak gra wstępna. Ale zaufanie się przerwało, słowa stały się ostre, i zwiałem, zanim wszystko runęło. Teraz, przeciskając się przez tłum z piwem w ręce, wypatrzyłem ją przy prowizorycznej tanecznej podłodze. Girlandy światłowe zwisały nad podwórkiem, rzucając złoty blask na jej średnio falowane czarne włosy, gdy śmiała się z kuzynami, ta smukła sylwetka 5'5" kołysała się w rytm salsy w czerwonej sukience na ramiączkach, która opinała jej krągłości akurat tyle, by przypomnieć mi noce, w których gubiliśmy się w sobie. Nasze oczy spotkały się przez grill i czas się zatkał. Jej brązowe oczy rozszerzyły się, potem zmiękły tym przyjaznym błyskiem, którego nigdy nie straciła, nawet po wszystkim. Wymówiła się z grupy, podchodząc z talerzem taco, biodra kołyszące...