Odcinek 3

Deszcz walił w namiot, kiedy trzymałem zdjęcia Amelii w jej dzikim uniesieniu, moją dźwignię na jej wystudiowaną fasadę. Ale jej zielone oczy błysnęły uwodzicielskim ogniem, zamieniając szantaż w grę pożądania. Jedwabna wstążka zwisała z jej palców, obiecując ekstazę z opaską na oczach pośród grzmotów. To, co zaczęło się jako kontrola, stało się moim rozplątaniem w jej wdzięcznym uścisku. Śledziłem Amelię głębiej w surowe wzgórza, sekrety doliny ciągnęły nas do tego odosobnionego obozowiska, gdzie Jax Harlan i Lena Voss już rozbili swoje namioty. Powietrze było gęste od zapachu sosny i nadchodzącego deszczu, kiedy zagrodziłem jej drogę przy migoczącym ognisku. „Te zdjęcia ze wspinaczki”, powiedziałem niskim głosem, unosząc telefon. „Nie chcesz, żeby się rozeszły, co, Amelio? Twój wystudiowany mały światek by się zawalił”. Jej zielone oczy spotkały moje, na początku nieugięte, ta wdzięczna poza, którą zawsze nosiła jak zbroję. Amelia Davis, 23 lata, szczupła i jasna skóra, z falowanymi brązowymi włosami oprawiającymi owalną twarz – była wizją nawet w butach trekkingowych i wilgotnej koszulce na ramiączkach. Ale coś drgnęło. Powolny uśmiech wygiął jej usta, nie strach, ale zaproszenie. „Szantaż, Marcus Reed? Jakże przyziemne”, mruknęła, podchodząc bliżej, jej 165 cm wzrostu promieniowało kontrolą. Pierwszy grzmot przetoczył się, wiatr smagał jej średniej długości fale. Poczułem, jak puls mi przyspiesza. To nie była reakcja, jakiej się spodziewałem. Jax i Lena byli gdzieś po drewno, nieświadomi, ale izolacja potęgowała napięcie. Przebiegła palcem po postrzępionej jedwabnej wstążce z kieszeni – tej z krawędzi doliny. „Może się dogadamy”, szepnęła, głos jak jedwab na stali. Deszcz zaczął bębnić, poganiając nas do mojego namiotu. Mój plan dominacji nad jej sekretami się odwracał; jej poza stawała się bronią uwodzenia. Kiedy błyskawica trysnęła, wślizgnęliśmy się do środka, płócienne ściany naszym prywatnym sztormem. W namiocie szalała burza, deszcz smagał nylon jak bęben. Jasna skóra Amelii lśniła w słabym świetle latarki, zielone oczy złapały...