Labirynt Aleksandry w Londynie pęka

Echa podziemnej aukcji wciąż pulsowały w moich żyłach, kiedy Aleksandra Petrov weszła do mojego londyńskiego penthouse'u, jej lodowoniebieskie oczy tnące półmrok jak odłamki zimskiego nieba. Otoczona antycznymi lustrami, które skręcały jej elegancką sylwetkę w nieskończone echa, przebiła Dmitriego w licytacji o drugi kawałek sfałszowanego arcydzieła — ale prawdziwą nagrodą było przypieczętowanie umowy ze mną. Jej popielatoblond włosy opadały prostymi, jedwabnymi rzekami w dół jej wysokiej, smukłej sylwetki, i wiedziałem, że tej nocy, w tym labiryncie odbić, jej tajemnice pękną pod moim dotykiem. Młotek aukcyjny ledwo opadł na podziemnej aukcji pod tętnem serca Londynu, kiedy Aleksandra Petrov obróciła wzrok ku mnie. Uśmieszek Dmitriego płonął z drugiego końca zacienionej sali, jego oferta rozbita przez jej w bezlitosnej eskalacji, która zostawiła go wściekłego. Ale ona nie świętowała z tłumem. Nie, sunęła ku mnie, jej wysoka, smukła sylwetka tnąca mgłę cygarowego dymu i szeptanych fortun jak ostrze wykute z porcelany i stali. „Marcus Hale” — powiedziała, jej głos jak jedwabna nić z lekkim rosyjskim akcentem — „drugi kawałek labiryntu czeka. Pogadamy o warunkach na osobności?” Kiwnąłem głową, prowadząc ją w górę do mojego penthouse'u na szczycie starej wieży w Mayfair, gdzie antyczne lustra obijały każdą ścianę — relikty zapomnianych posiadłości, które zmieniały przestrzeń w nieskończony labirynt odbić. Każdy krok odbijał nasze kroki w nieskończoność, jej elegancka czarna jedwabna suknia szumiała na jej jasnej bladej skórze. Kiedy drzwi windy westchnęły za nami, nalałem nam czystej wódki, kryształowe kieliszki łapiące światła miasta poniżej. „Pięknie przechytrzyłaś Dmitriego” — powiedziałem, podając jej drinka, moje palce muskające jej akurat tyle, by poczuć iskrę. Jej lodowoniebieskie oczy trzymały moje, nie mrugając, jakby widziała prosto do łańcuchów, w których trzymałem swoje pożądanie. „Warunki” — powtórzyła, popijając powoli, jej pełne usta wyginające się w półuśmiechu, który obiecywał więcej niż sztukę. Lustra łapały ją z każdej strony — profil ostry jak jajko Fabergé,...