Pęka Wiedeńska Fasada Aleksandry

Lustra mojej wiedeńskiej sali kolekcji odbijały Aleksandrę Petrov ze wszystkich stron, jej popielato-blond włosy jak jedwabna zasłona na porcelanowej skórze, lodowoniebieskie oczy wbijające się we mnie z wyzwaniem, które zaprzeczało jej wytwornej postawie. Przyszła po czwarty kawałek, ale wiedziałem, że prawdziwym skarbem jest pęknięcie w jej eleganckiej fasadzie – obietnica gier dominacyjnych, które zostawią ją drżącą, obnażoną, całkowicie moją zanim noc minie. Ciężkie drzwi mojej prywatnej sali kolekcji zamknęły się za Aleksandrą Petrov z rezonującym hukiem, który odbił się echem od złoconych luster pokrywających każdą ścianę. Światło świec migotało z kryształowych żyrandoli nad głową, rzucając ciepły, złoty blask, który mnożył jej odbicie w nieskończoność, każde równie oszałamiające jak poprzednie. Stała pośrodku barokowego przepychu, wysoka i szczupła – 175 centymetrów wzrostu – jej bardzo długie proste popielato-blond włosy opadały jak blady wodospad na plecy. Te lodowoniebieskie oczy, ostre jak syberyjska zima, wpatrywały się we mnie z intensywnością, która zgęstniała powietrze. „Viktorze Reinhardcie” – powiedziała, jej głos to wytworny akcent z rosyjską stalą – „obiecano mi czwarty kawałek. Śledziłam go przez trzy kontynenty, a teraz jest tu, w tej... opulentnej klatce twojej”. Wskazała na aksamitnie zasłonięte nisze, gdzie ukrywałem swoje skarby – rzeźby, obrazy, relikty zapomnianych namiętności. Ale jej wzrok zatrzymał się na zacienionym postumencie na drugim końcu, gdzie czekał poszukiwany przedmiot: barokowa rzeźba z kości słoniowej, wykwintna i nieuchwytna. Podszedłem bliżej, delektując się tym, jak jej jasna blada skóra lekko się zarumieniła pod moim spojrzeniem. Ubrana w obcisłą czarną jedwabną suknię, która opinała jej wysoką szczupłą sylwetkę, była uosobieniem elegancji, ale wyczuwałem drżenie pod spodem. Zbierałem przez lata więcej niż sztukę; szeptem dotarły do mnie plotki o jej przeszłości, wskazówki na życie splątane z niebezpiecznymi facetami jak Dmitri. Ale tej nocy miała być moja do rozplątania. „Cierpliwości, Aleksandro” – mruknąłem, okrążając ją powoli, palce muskające powietrze koło jej ramienia bez dotyku....