Moskiewska mozaika Aleksandry poddaje się

Wielka sala pulsowała elitą Moskwy, ale moje oczy szukały tylko Aleksandry Petrov – jej popielato-blond włosy opadały prostą kaskadą w dół jej eleganckich pleców, lodowoniebieskie oczy zablokowały moje przez zasłonięte mozaikami instalacje. Była moją muzą, moją obsesją ujawnioną tej nocy. Gdy wkroczyła w światło reflektorów, jej smukła forma w czerwonym jedwabiu szeptała obietnice poddania, powietrze gęste od objawienia, które nas na zawsze połączy. Żyrandole w moskiewskiej sali wystawowej rzucały złamane światło na mozaiki, każda płytka fragmentem duszy Aleksandry obnażonej na wylot. Podążałem za nią od zacienionych strychów Petersburga, moja miłość cicha burza budująca się przez każde zdjęcie, każde ukradkowe spojrzenie. Tej nocy, gdy kurator i muza się zeszli, tłum się rozstąpił przed nią – wysoką, smukłą, jej bardzo długie popielato-blond włosy kołyszące się jak blada rzeka, gdy wchodziła na podium. „Panie i panowie”, zaczęła, jej głos melodyjny i wyrafinowany przecinający szepty, „ta seria to moja mozaika poddania”. Jej lodowoniebieskie oczy przesunęły się po sali, zatrzymując na mnie, Dmitriju Kanevie, ukrytym w kulisach. Poczułem ciężar lat, moją obsesję wyznaną w zdjęciach, które zrobiłem: jej jasna blada skóra lśniąca pod zimowymi słońcami, to wysokie smukłe ciało wygięte w bezbronności. Elita klaskała, ale ja widziałem drżenie jej palców ściskających mównicę, subtelny rumieniec na policzkach. Zeszła, lawirując między wielbicielami, aż dotarła do mnie. „Dmitriju”, szepnęła, jej oddech ciepły przy moim uchu, „rozbiłeś mnie na tę piękność”. Jej dłoń otarła moją, eleganckie palce splotły się, wysyłając ogień po moich żyłach. Sala brzęczała, ale my wymknęliśmy się do zasłoniętej alkowy, mozaiki szepczące sekrety wokół nas. Serce mi waliło – objawienie wisiało w powietrzu, obsesja domagająca się uwolnienia. „Kochałem cię obsesyjnie”, przyznałem, głos chropowaty. „Każdy kadr, każdy cień – jesteś moim wszystkim”. Jej usta wygięły się, już nie tajemnicze, wciągając mnie w serce mozaiki. W objęciach alkowy mozaiki lśniły jak złapane gwiazdy, osłaniając nas przed tłumem. Aleksandra...