Jadowe wyzwanie rywalki Maríi

Powietrze w rywalkowym tablao pulsowało surową energią flamenco, gęste od zapachu spoconej namiętności i starego drewna wypolerowanego przez niezliczone noce żaru. Przyciemnione karmazynowe światła rzucały wydłużone cienie na intymną scenę, gdzie szmer tłumu narastał jak zbierająca się burza. María González wkroczyła do tej nory konkurentek, jej smukła 5'6" sylwetka opięta czarną suknią flamenco przylegającą do oliwkowej skóry i średnich piersi, falbaniasta spódnica kołysząca się przy każdym pewnym kroku. Jej długie faliste ciemnobrązowe włosy opadały dzikimi falami na plecy, oprawiając owalną twarz i ciemnobrązowe oczy płonące przygódczym ogniem. W wieku 25 lat meksykańska złośnica podbiła sceny w całej Hiszpanii, ale tej nocy Isabella Vega wystosowała jadowe wyzwanie – występ "pojedynkowy" na jej własnym terenie, w niesławnym klubie nocnym Luna Negra. Diego Ruiz, zaborczy kochanek Maríi, czaił się na skraju tłumu, jego muskularne ramiona skrzyżowane, szczęka zaciśnięta w cichej intensywności, gdy na nią patrzył. Isabella z ostrymi rysami i kruczymi włosami drwiła z kulis, jej oczy błyszczące złośliwością i czymś głębszym, nie wypowiedzianym. Duende, ten mistyczny duch flamenco, wisiało ciężko, obiecując nie tylko taniec, ale starcie dusz. María czuła ciężar spojrzeń na sobie, dreszcz ryzyka rozpalający jej wolnego ducha. Nie wiedziała jeszcze, że ten pojedynek zedrze pozory, zamieniając rywalizację w nienawistny płomień zakazanego pożądania pośród wiwatującego tłumu. Gitarzysta zaterkotał napięty rytm palmas, a dwie kobiety złączyły spojrzenia, scena ich polem bitwy, tłum świadkiem. Napięcie skręcało się jak wąż gotowy do ataku. Obcasy Maríi zadudniły ostro o zużyte drewniane deski sceny, gdy stanęła twarzą w twarz z Isabellą Vegą pod palącymi światłami Luna Negra. Tłum, mieszanka lokalnych i turystów stłoczonych w obite aksamitem loże, wybuchnął oczekiwaniem klaskaniem, ich palmas odbijające się jak strzały. Isabella, zaprawiona andaluzyjska tancerka z reputacją tnącej rywalki precyzją i jadem, obchodziła Maríę powoli, jej obcisła czerwona suknia podkreślająca smukłą formę. "Myślisz, że możesz ukraść mi scenę, González?" – syknęła...