Prowokacja Alice w parku Cascine

Późne popołudniowe słońce wisiało nisko nad parkiem Cascine, jego promienie przefiltrowane przez starożytne cyprysy i kąpały plenerowy sympozjum rzeźbiarski we Florencji w złotym mgle, która sprawiała, że każda krzywizna błyszczała niemal nadprzyrodzonym połyskiem. Powietrze było gęste od zapachu słońcem nagrzanej trawy, kwitnącego jaśminu i ziemistego posmaku mokrej gliny obrabianej przez dziesiątki rąk. Śmiech i pomruki tłumu mieszały się z cichymi zgrzytami narzędzi formujących kształt z bezkształtnej ziemi, tworząc symfonię tworzenia, która pulsowała jak bicie serca. Tam była ona, Alice Bianchi, wychodząca naprzód, by odsłonić swoje najnowsze gliniane figury – zmysłowe formy wijące się w wiecznym ekstazie, biodra wygięte wysoko, piersi wypięte do przodu jakby błagające o dotyk, ich powierzchnie wygładzone do perfekcji, która kusiła palce do dłuższych poszukiwań i eksploracji. Prawie czułem widmowy żar tych wyobrażonych pieszczot, sposób, w jaki glina uchwyciła drżenie ciała na krawędzi uwolnienia. Jej własne ciało odbijało je w każdym upajającym detalu: ten klepsydrowy kołysanie, gdy cofnęła się od cokołu, jej biała sukienka na lato przylepiająca się do spoconych krzywizn, karmelowy afro łapiący światło w bujnych falach kaskadujących jak rzeka wypolerowanego jedwabiu w dół jej pleców. Jej jadeitowe oczy przeskanowały tłum z pewnym siebie psotem, drapieżnym błyskiem, który ścisnął mi żołądek, jakby wiedziała dokładnie, jakie myśli pędziły przez mój umysł. Ja, Matteo Falco, ścisnąłem mocniej swoje narzędzia, drewniane uchwyty śliskie w moich dłoniach od narastającego żaru – nie tylko toskańskiego lata, ale czegoś o wiele bardziej pierwotnego. Nasza rywalizacja o zlecenie na ogród w Palazzo Vecchio zawsze tliła się, jej bujne, prowokacyjne formy organiczne zderzające się z moimi ostrymi, modernistycznymi geometriami, ale dziś iskrzyło coś gorętszego niż konkurencja, ogień nisko w moim brzuchu, który sprawiał, że puls dudnił mi w uszach. Patrzyłem, jak jej półuśmiech obiecywał prowokację, usta pełne i pomalowane odważną czerwienią, wyginające się akurat tyle, by zasugerować sekrety, które paliła się podzielić. Tłum oklaskiwał...